12-4-2022

blog 21

Bevallingstrauma

Bevallen, het duurt maar enkele dagen/uren. Toch zijn het deze uren die een enorme impact hebben. Want vanaf dat moment verandert je leven voorgoed.

Ineens heb je het kindje waar je zoveel over hebt gedroomd en gehoopt in je armen. Wat heerlijk.
Maar… de praktijk is soms weerbarstiger. Veel vrouwen kijken niet goed terug op hun bevalling. En ondanks dat dit maar kort duurde, hebben deze paar uren enorm veel impact op je leven hierna. Juist ook als je niet goed terugkijkt op deze ervaring.

Het is bekend dat de redenen waardoor vrouwen niet goed terugkijken op hun bevalling, heel erg uiteen kunnen lopen. Vrouwen met 2 vrijwel identieke bevallingen kunnen toch heel anders naar die gebeurtenis kijken. Zo herinner ik me 2 dames die ik binnen 1 week in hun kraambed sprak. Ze hadden beiden vacuüm bevalling gehad. Een van de dames worstelde hier echt mee, baalde er enorm van en voelde zich heel verdrietig hierover. De andere dame had een top bevalling gehad. Jammer dat ze een vacuüm nodig had, maar dat was het beste, dus daar had ze vrede mee. Ze keek heel goed terug op haar bevalling.

Toen ik dat hoorde, was ik nog student. En op dat moment realiseerde ik me dat een trauma door een bevalling van veel factoren afhankelijk is.

Ook afgelopen jaar liep ik er weer tegenaan. Ik had een nacontrole van een vrouw waarbij ik een mooie thuisbevalling had gedaan. Zij wilde niet thuis bevallen, maar er was geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan.

Wat voor mij een droombevalling leek, was voor haar heel traumatisch. Ze had dit echt niet zo gewild. Hoewel ze blij was met mijn begeleiding, wilde ze absoluut niet nog een keer op deze manier bevallen. 

Het is bekend dat vrouwen door hun bevalling PTSS kunnen oplopen. Dat is een reactie op een traumatische ervaring of een levensbedreigende gebeurtenis. Symptomen hiervan kunnen zijn: herbeleving van de situatie, vermijding van situaties die doen herinneren aan de gebeurtenis en prikkelbaarheid.

Wat we ook weten, is dat dit trauma zo heftig kan zijn, dat vrouwen dit niet nog een keer mee willen maken en dit bepalend laten zijn voor hun gezin en kinderwens.

Er zijn een aantal factoren die kunnen meespelen hierin. Factoren waardoor vrouwen hun bevalling als traumatisch ervaren:

  • Verlies van controle en waardigheid
  • Vijandige/vervelende houding van mensen om je heen tijdens de bevalling
  • Niet gehoord worden of geen uitleg krijgen over medisch handelen tijdens je bevalling
  • Handelingen uitgevoerd zonder jouw toestemming (tegen jouw wensen en grenzen in gaan)

Ook medische complicaties tijdens een bevalling kunnen ervoor zorgen dat de bevalling als traumatisch wordt ervaren.

Je kan een traumatische bevalling nooit uitsluiten want we kunnen niet in de toekomst kijken. Er zijn wel dingen die mee kunnen spelen.

  1. Zoek mensen om je heen die je steunen. Je eigen verloskundige: het is belangrijk dat je een verloskundige kiest die je vertrouwt en die je het gevoel geeft je wensen te kennen en voor je rechten op te komen. Het kan ook een doula zijn, iemand die je support tijdens de hele bevalling. Je bevalpartner, een familielid of vriend(in).
  2. Bereid je goed voor. Het is goed om te weten hoe een bevalling kan verlopen. En om mooie bevalverhalen te zien of lezen. Maar soms is de praktijk weerbarstiger en verlopen dingen gecompliceerder. Het kan je helpen om ook daar wat meer van te weten. Sommige mensen vinden het fijn om een uitgebreid bevalplan te hebben, anderen laten het meer op zich af komen. Alles is goed, zolang jij je er fijn bij voelt.
    Een bevallingscursus volgen kan helpen. Dit geeft je inzicht in het verloop van een bevalling. Ook voor je bevalpartner is het goed om te weten wat jij tijdens je bevalling nodig hebt. Wil je dat mensen om je heen stil zijn of je aanmoedigen? Heb je muziek nodig of affirmaties? Wil je een rugmassage?
  3. Zet je wensen op papier. Dit punt noemde ik hierboven ook al. Voor sommige mensen is dat niet nodig, die laten het allemaal op zich af komen. Maar als je weet dat je specifieke wensen hebt, kan het nuttig zijn om dat op papier te zetten. Zo hoef je tijdens je weeën niet te “vechten” voor hoe jij je bevalling zou willen. Het kan ook helpen om een bevalplan te maken voor specifieke situaties. Bijvoorbeeld: de thuisbevalling, de inleiding, de keizersnede.
    Juist ook als je een zorgvraag buiten de richtlijn hebt, is het goed om dit op papier te zetten en van tevoren besproken te hebben met jouw verloskundige of in het ziekenhuis.

Het kan zijn dat je dit leest en herkent van je eigen bevalling. Dat kan best verdrietig zijn.

Ook dan heb ik een aantal tips voor je.

  1. Zoek een zorgverlener die bij je past. Het kan zijn dat je je niet gesteund hebt gevoeld tijdens jouw bevalling. Zoek dan een andere verloskundige, die bij je past. En denk eens na over een doula *. Want vertrouwen in degenen die bij jouw bevalling gaan zijn, is cruciaal. Jij moet je helemaal kunnen overgeven aan hun goede zorgen als je weeën hebt. Soms is het nodig om van verloskundigen praktijk te switchen.
  2. Ga in gesprek. Dat kan op meerdere manieren. Als je merkt dat je je bevalling niet los kan laten, kun je gesprekken aan gaan met een psycholoog om je bevalling te verwerken. (EMDR is een therapie die hier o.a. voor wordt toegepast).
    Maar het kan ook goed zijn om een preconceptie consult aan te vragen. Een gesprek bij een verloskundige of gynaecoloog voordat je zwanger bent. In dit gesprek bespreek je wat voor jou traumatisch is geweest en hoe je dit een volgende keer zou willen voorkomen.  
    Als je zwanger bent, is het goed om hierover in gesprek te gaan met jouw zorgverlener, op het moment dat jij het nodig hebt. Veel ziekenhuizen en verloskundigen plannen dit gesprek meestal rond 34-36 weken. Maar het kan goed zijn dat het voor jou veel eerder nodig is. Kijk met jouw zorgverlener wat jij nodig hebt om deze bevalling positief te laten verlopen.

Er zijn dus wel dingen die kunnen helpen bij het voorkomen van een bevallingstrauma.

Mocht je hiermee worstelen, aarzel dan niet om contact met ons op te nemen. Juist ook als wij een rol hebben gespeeld bij jouw trauma.

* Mocht je tips willen voor fijne doula’s uit onze regio, die hebben we. Laat het ons weten!

** Dit blog is mede geschreven met de informatie van Stiching Bevallingstrauma

15-3-2022

blog 20

De eerste weken na mijn verlof

Sinds 3 weken ben ik weer gestart met werken en was mijn verlof officieel ten einde. Dankzij de aanwezigheid van Britt, onze verloskundige in opleiding, had ik een rustige start. Omdat Britt binnenkort gaat afstuderen kon ze al veel zelf en had ze de ruimte ook nodig om zelfstandig te werken. Dit gaf mij de mogelijkheid om weer langzaam te wennen aan de oproepbaarheid in combinatie met Maas. Uiteraard hebben we al vroeg na gedacht over de opvang van Maas als we beide weer aan het werk waren. Dat is namelijk nog niet zo makkelijk als je onregelmatig werkt. Gelukkig hebben we allebei nog onze ouders die heel graag wilde oppassen en kon Jordy 1 dag ouderschapsverlof aanvragen. Hierdoor heb ik mijn handen vrij om voor jullie klaar staan!

Zelf was en ben ik nog steeds blij dat ik weer aan het werk ben. Doordat mijn verlof tijdens de lockdown viel hebben we weinig tot geen visite gehad en konden we ook nergens heen. Ik was dus wel toe aan een normaal ritme en weer sociale interactie met een volwassen persoon. Het kan zijn dat je dit zelf anders gaat voelen en dat je er nog helemaal niet aan toe bent om te gaan werken. Weet dat het allemaal normaal is en ook heel persoonlijk. Zorg dat je de momenten die je samen met je kindje hebt optimaal benut want het cliché is echt waar: ze groeien veel te snel dus geniet van elk moment. Probeer dit ook te doen als er voor je gevoel even niks te genieten valt. Als je bijvoorbeeld de deur uit wil en je baby het op een krijsen zet en het daarbovenop ook nog nodig vind om te moeten poepen. Zucht. Zodra Maas bij ons dan het aankleedkussen raakt begint hij hard te lachen, hij vind het fantastisch op het aankleedkussen en dan is het “zucht moment” van 5 minuten eerder al weer vergeten.

Borstvoeding en werken

Daarbij kom ik meteen op de volgende uitdaging: Kolven! Je hebt als vrouw zijnde recht om 25% van je werktijd te besteden aan het geven van borstvoeding of aan het kolven. Hierbij moet je werkgever een kolfruimte faciliteren die afsluitbaar is. Het toilet volstaat dus absoluut niet en het voorraadhok ook niet. Geef je dus borstvoeding en wil je gaan kolven als je gaat werken? Geef dit dan op tijd aan bij je werkgever zodat hij/zij de tijd heeft om een fatsoenlijke ruimte voor je te regelen. Als praktijkeigenaar ben ik dus mijn eigen werkgever en moet ik dit dus zelf regelen. Tijdens het spreekuur is dit natuurlijk geen probleem. Dan kan ik extra tijd inplannen zodat ik kan kolven. Tijdens een bevalling is dat wat lastiger! Tegenwoordig zijn er kolven die handsfree zijn ( maar echt handsfree, dus geen kabels meer!) Deze kun je opladen en in je bh stoppen. Zo kan ik dus heel gemakkelijk in de auto kolven als ik onderweg ben! Wel zo makkelijk.

Heb je vragen over je rechten als borstvoedende moeder? Stel ze dan op het spreekuur of kijk op https://www.lalecheleague.nl/borstvoeding-abc/artikel/256-borstvoeding-werken-en-de-wet

02-3-2022

blog 19

Zwangerschapsmisselijkheid

Misselijkheid in de zwangerschap, het hoort erbij. Toch…? Het is vaak een van de eerste tekenen waaraan je kan merken dat je zwanger bent. Vrouwen die zich helemaal niet misselijk voelen zijn soms onzeker, want ja, hoe weet je in de eerste weken dan dat je zwangerschap goed zit?

Is misselijkheid eigenlijk wel zo normaal? Hoe lang hoort het te duren? En wanneer is het niet meer normaal?

In dit blog leg ik jullie hier meer over uit. Maar eerst vertel ik jullie mijn eigen verhaal.

Mijn verhaal

In 2015 raakte ik zwanger van mijn dochter. Mijn man en ik waren enorm verheugd. Vroeg in de zwangerschap, rond 6 weken, begon ik flink misselijk te worden en te braken. Al snel nam dat heel erg toe en braakte ik de hele dag. Letterlijk elke druppel die ik binnen kreeg, kwam er binnen 5 minuten weer uit. Maar ja, de stap om hulp te zoeken vond ik best groot. Uiteindelijk heb ik mijn verloskundige gebeld (ik was toen zelf nog geen verloskundige) en belandde ik flink uitgedroogd en verzwakt in het ziekenhuis. De verpleegkundigen probeerden een infuus te prikken, maar mijn bloedvaten waren te leeg door al het vochtverlies.  Na 9 pogingen lukt het op de OK om een infuus te prikken in mijn elleboogplooi. Hyperemesis gravidarum, oftewel overmatig braken, dat was de conclusie.

Uiteindelijk heb ik 3 keer opgenomen gelegen in het ziekenhuis in de eerste 12 weken. Ik was enorm misselijk, moe en verzwakt. En ik had dorst. Dorst zoals je je niet voor kan stellen. Zo’n dorst dat ik dronk, al wist ik dat het er dadelijk weer uit kwam. Maar de dorst nam me helemaal in beslag. Ik moest en zou drinken. Ik heb zelfs in het ziekenhuis een keer een verpleegkundige zover gekregen om mijn infuus sneller te zetten. Dat mocht niet vanwege de bijwerkingen, maar ik moest en zou meer vocht binnen krijgen.

Met 12 weken raakte ik voor de 4e keer uitgedroogd, maar nu lukte het me wel om iets binnen te houden. Ik dronk toen ongeveer 1 liter op een dag, maar spuugde nog steeds veel. Voor het ziekenhuis een reden om me toen niet op te nemen.

Deze periode was zwaar en intens. De misselijkheid en zwakte werd zo erg, dat ik verder niks kon doen, al mijn bezigheden moesten stoppen. Ook mijn man moest zijn ritme aanpassen aan mijn ziek zijn en ziekenhuisopnames.

Wat me op de been hield, was dat ik enorm dankbaar was dat ik zwanger was. Een gegeven dat niet iedereen gegund is. Dat relativeerde mijn eigen situatie.

Ook bij de zwangerschap van ons tweede kindje werd ik weer misselijk rond 6 weken zwangerschap. Ik spuugde dagelijks, vaak. Maar ik hield meer binnen dan dat ik spuugde. Het was goed genoeg. Tot ik 12 weken zwanger was. Toen heb ik me na 36 uur spugen weer moeten melden in het ziekenhuis.

Voor mij een enorme vooruitgang. Van een zwangerschap met 3 keer een opname van een paar dagen naar een zwangerschap met 1 dag in het ziekenhuis.

De feiten

Uit onderzoek blijkt dat 50-80% van de zwangere vrouwen zich misselijk voelen tijdens de zwangerschap. Vaak gaat dat tussen 12 en 16 weken zwangerschap weer voorbij.

Symptomen die erbij kunnen horen zijn braken of de neiging tot braken, gevoelig voor bepaalde geuren en smaken, brandend maagzuur en moeheid. 

Sommige vrouwen braken zoveel, dat ze niet kunnen stoppen met braken en dat het hun dagelijks leven ernstig verstoord. Een opname is dan nodig om weer genoeg vocht binnen te krijgen en aan te sterken.

Er is geen eenduidige definitie van hyperemesis gravidarum. Een aantal kenmerken kunnen zijn: misselijkheid, extreem veel overgeven, uitdroging, niet kunnen eten en/of drinken, extreme vermoeidheid, meer dan 5 % lichaamsafname, je dagelijkse activiteiten niet kunnen doen.

Dit kan voorkomen bij 0,5 – 2% van de zwangerschappen. Het lijkt vaker voor te komen bij meisjeszwangerschappen (was bij mij zeker het geval, bij mijn dochter was ik veel misselijker dan bij mijn zoon) en tweeling zwangerschappen. Ook kan erfelijkheid een rol spelen.  

Emotionele impact

Zwangerschapsmisselijkheid, zelfs als het milder is, kan een enorme impact hebben. Veel vrouwen vinden het moeilijk om blij te zijn met de zwangerschap en hebben moeite met doorgaan met het dagelijkse leven. Omdat het vaak aan het begin van de zwangerschap gebeurt, willen vrouwen vaak nog niet vertellen dat ze zwanger zijn. Daardoor krijgen ze minder steun uit hun omgeving.

Als vrouwen het wel vertellen, ervaren ze onbegrip. “Misselijkheid hoort er nou eenmaal bij”, of “probeer kleine beetjes te eten en probeer eens gember(thee)” zijn vaak gehoorde opmerkingen. Goedbedoeld, maar deze tips werken niet als je echt niks binnen kunt houden. Bij zulke extreme misselijkheid spreek je van een ziekte en niet van een normale zwangerschapsklacht.

Voor veel vrouwen is de misselijkheid een reden om niet of later aan een volgende zwangerschap te beginnen.

Ook door zorgprofessionals voelen zwangere vrouwen zich vaak niet begrepen. Het kan bijvoorbeeld zijn dat er wordt gekeken naar gewichtsafname en ketonen in urine. Maar bij extreme misselijkheid lukt het soms alleen om vette dingen zoals frieten binnen te houden. Dat zorgt ervoor dat vrouwen minder gewichtsverlies hebben en geen ketonen in de urine. Een arts kan daardoor ten onrechte denken dat het wel mee zal vallen.

Het is belangrijk dat je mensen om je heen zoekt waar je je door gesteund voelt. Die erkennen dat het misschien bij jouw zwangerschap hoort, maar het daarmee nog niet normaal is. Ook is het belangrijk om genoeg rust te nemen en hulp te zoeken als dat nodig is. Dat kan ervoor zorgen dat je, misschien tijdelijk, weer even in staat bent om verder te gaan.

22-2-2022

Blog 18

Trauma na de bevalling

Er is de afgelopen tijd veel over te doen geweest in verloskunde land. De geboortebeweging heeft zelfs een actie op touw gezet om meer aandacht te vragen voor geboorte trauma en zelfs geboorte geweld. Hoe kan het toch dat zoveel vrouwen een bevalling als traumatisch ervaren? En is er iets dat je zelf kunt doen? De beroepsorganisatie van gynaecologen heeft pas een artikel geplaats hierover, zij zijn van mening dat het vooral komt door onrealistische verwachtingen. Als dan niet aan deze verwachtingen kan worden voldaan zijn vrouwen teleurgesteld en ervaren ze de bevalling sneller als traumatisch. Uiteraard is het heel belangrijk dat je goede voorlichting krijgt over wat je kunt verwachten tijdens de bevalling. Hier kun je je ook goed op voorbereiden door boeken te lezen of een cursus te volgen. Maar uit onderzoek blijkt dat er nog een veel belangrijkere reden is waarom vrouwen hun bevalling als traumatisch ervaren: het missen van regie. Tijdens een bevalling doet de natuur in alle glorie haar werk en het is een heel delicaat proces van hormonen, acceptatie en veiligheid. Een verstoring van dit proces kan gevolgen hebben voor het verloop van de bevalling. Sommige dingen kun je beïnvloeden en andere weer niet. Ik heb nog nooit vrouwen op de praktijk gehad die de verwachting hadden dat ze de bevalling konden sturen en dat deze precies zo ging verlopen als ze gepland hadden. Iedereen is zich bewust van het feit dat er soms dingen gebeuren tijdens een bevalling waar je geen invloed op hebt. Maar wat zou dan het verschil kunnen maken. Enerzijds is een goede voorbereiding heel belangrijk. Weten wat je te wachten staat en welke keuzes je allemaal kunt maken helpt om je gevoel van regie te behouden. Anderzijds kun je vragen stellen tijdens je bevalling als een zorgverlener bepaald beleid voorstelt. Vraag naar de alternatieven en maak daarna een bewuste keuze. Je hoeft niet altijd het pad te bewandelen dat het protocol voorschrijft. Soms ontstaan er situaties waarbij het juist helpend kan zijn om het protocol niet te volgen. Zo behoud je zelf de regie over je bevalling. Je kunt dit principe overal toepassen, ook tijdens je zwangerschap. Ik heb zelf ook tijdens mijn bevalling in overleg met Myrthe andere keuzes gemaakt dan het protocol zou voorschrijven. Zo heeft ze op mijn verzoek maar 1 keer inwendig onderzoek gedaan. Dit omdat het goed ging en het aantal centimeters niks ging veranderen in het beleid. Zo hebben we samen een bewuste keuze gemaakt. Om je voor te bereiden op het beleid tijdens de bevalling, maar ook tijdens de zwangerschap en het kraambed, kun je op vraagdevroedvrouw.nl informatie inwinnen. Deze website is opgezet door een verloskundige die over verschillende onderwerpen een overzicht heeft gemaakt van al het onderzoek dat gedaan is. Zo kun je lezen op basis waarvan bepaalde protocollen zijn opgesteld en als je dan voor de keuze komt te staan, een bewuste keuze maken. Hoe de bevalling, de zwangerschap of het kraambed dan ook mogen verlopen, vanuit eigen regie en kracht keuzes maken helpt om met een goed gevoel terug te kunnen kijken op deze grote gebeurtenis in je leven.

15-2-2022

Blog 17

De voeding voor je kind,

Al vroeg in de zwangerschap vragen we meestal welke voeding je aan je kindje wil gaan geven. Laten we voorop stellen dat geen enkele keuze de verkeerde keuze is. Ik wilde graag borstvoeding geven omdat ik altijd zoveel mogelijk uit probeer te gaan van de natuur. Ook tijdens mijn bevalling heb ik daar op vertrouwd en dat wilde ik bij de voeding ook doen. Ook daar heeft de natuur goed over na gedacht en de voeding die je als mama aanmaakt wordt volledig aangepast aan de behoefte van je baby. Via het speeksel waar je borst mee in contact komt wordt de voeding door je lijf aangepast en worden antistoffen doorgegeven tegen de eventuele virussen die zich in het speeksel bevinden. Zo beschermt jouw lijf je baby. Hoe mooi is dat! Uiteraard heb ieder voordeel zijn nadeel. Ook wat voeding betreft is het allemaal niet vanzelfsprekend en kan het soms een strijd zijn. De ene baby weigert de borst, de andere baby weigert de fles. Het is altijd een zoektocht naar de manier die bij jouw en je baby past. Omdat ik zelf borstvoeding geef kan ik alleen die ervaring met jullie delen. Na de bevalling wilde ik Maas graag binnen een uur aan de borst laten drinken. Dit is belangrijk voor de eerste prikkeling, de hechting tussen moeder en kind en het eerste signaal aan je lijf voor de aanmaak van voeding. Ook als je geen borstvoeding geeft is het voor de hechting tussen moeder en kind belangrijk dat je baby het eerste uur bij jou op de borst ligt. Doordat de bevalling bij mij zonder complicaties is verlopen heb ik deze mogelijkheid ook gehad. Maas bleek een natuurtalent en hapte meteen goed aan! Ik heb in de praktijk meermaals gezien hoeveel energie het kan kosten om een baby goed aan de borst te krijgen. Ik had me dus ook voorbereid op het feit dat dit voor mij ook zo ging zijn. Het duurt namelijk even voordat je melkstroom goed op gang komt. Meestal gebeurt dit pas rond 3-4 dagen na de bevalling. Dit merk je doordat je stuwing krijgt, of zoals wij het noemen: Pamela dag! Voor de mannen: kijken mag, maar aanraken vooral niet! De melkstroom komt die dag dus goed op gang en dit geeft hele volle borsten! Ze voelen hard en staan op spanning. Gelukkig duurt dit meestal ongeveer 24 uur en dan wordt het weer minder. Je lijft begint dan met het aanpassen van de hoeveelheid melk aan de vraag van je baby. Je zult ook zien dat vanaf dat moment je baby weer gaat groeien. In het begin vallen ze namelijk af omdat die melkstroom nog niet op gang is. Hier hebben ze extra vetreserves voor gekregen zodat ze de eerste dagen daar hun energie uit kunnen halen. Je baby is dus aangepast aan het feit dat het even duurt voordat hij/zij melk krijgt. Bij mij liep dit gelukkig allemaal voorspoedig maar dit is absoluut niet vanzelfsprekend! Daarom zijn we heel dankbaar dat we als verloskundige de lactatiekundige kunnen inschakelen! Dit zijn mensen die zich helemaal verdiept hebben in de voeding voor je baby en geleerd hebben om problemen hierbij aan te pakken. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen heeft Maas zich dus vanaf het begin elke twee uur gemeld. Dit vond ik wel zwaar, maar gelukkig kon ik door te kolven de werklast delen met Jordy. Nu ben ik er inmiddels heel blij mee dat het gelukt is met de borstvoeding. Ik vind het vooral heel handig dat ik altijd voeding bij me heb, op de juiste temperatuur en in de juiste hoeveelheid! Kortom: mijn ervaring met borstvoeding is heel positief. Heb je vragen over de voeding/borstvoeding? Stel ze in een reactie of op het spreekuur! We denken graag met je mee.

8-2-2022

Blog 16

Baringspijn, hetgeen waar de meeste vrouwen bang voor zijn. Hoe voelt een wee en kan ik de pijn wel aan. Dat is iets wat je je vooral voor een eerste bevalling af vraagt. We zeggen altijd: zolang je twijfelt of het een wee is, is het geen wee. Vaak gaat het dan om voorweeën die absoluut al pijnlijk zijn maar nog niet voor ontsluiting zorgen. Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen ben ik ook geplaagd door deze weeën. Hoe een wee dan precies voelt kan ik jullie niet vertellen. Niet alleen omdat je het vergeet ( ja het is echt waar……). Ook omdat iedere vrouw weeën anders ervaart. Als we gaan kijken naar het biologisch proces van weeën zijn er twee belangrijke hormonen die een rol spelen bij het maken van weeën. Oxytocine en endorfine. Deze twee hormonen zorgen er voor dat je lijf weeën kan maken en zorgen er ook voor dat je lijf dit aan kan. Er is ook een hormoon dat dit proces kan verstoren: Adrenaline. Dit hormoon maakt je lijf aan als je stress ervaart. Ik neem in de praktijk altijd het volgende voorbeeld: Je lijf weet niet waar jij gaat baren, voor het zelfde geld ben je ergens in de jungle. Je krijgt van je lijf baringspijn zodat je weet dat je een veilige plek moet zoeken ( je bent dus even in die jungle met alle gevaren van dien en niet in je veilige huis). Als jij je niet veilig voelt maakt je lijf adrenaline aan om aan te geven dat je dus niet veilig genoeg bent om te baren, het resultaat: de weeën zwakken af en je lijf stopt de baring. Op het moment dat jij je veilig voelt en ontspannen bent is je adrenaline hormoon weinig tot niet aanwezig en krijgt je lijf dus geen stop sein. Je lijf kan dus in alle vrijheid de hormonen aanmaken die nodig zijn voor goede weeën: Oxytocine voor de weeën en endorfine voor de pijnstilling. Hoe jij er voor zorgt dat je lijf die hormonen goed aan kan maken is voor iedereen heel persoonlijk. Zo hebben we tijdens de opleiding een training gedaan om te ontdekken wat ons hielp om met pijn om te gaan. We moesten dan een ijsklontje in onze hand houden en telkens verschillende dingen uitproberen. Zo moesten we blije muziek opzetten of ontspanningsmuziek en moesten we elkaar masseren om er achter te komen wat hielp tegen de pijn. Om je goed voor te bereiden op de bevalling kun je dus op ontdekkingstocht gaan om te kijken wat jouw helpt als je pijn hebt. Voor mij was dat bijvoorbeeld ontspanning en alleen zijn. Ik had van te voren een playlist gemaakt met muziek waar ik me relaxed bij voelde en had een diffuser met lavendel olie aanstaan. Verder heeft het mij geholpen om bij elke wee tegen mezelf te zeggen dat de pijn okee was en dat deze mij ging helpen. Uiteindelijk zijn er vaak twee momenten in de baring waarbij je denkt het niet aan te kunnen. Meestal is dit rond 2-3 cm en rond 9 cm. Bereidt je voor op deze momenten en bespreek met de mensen die bij je bevalling aanwezig zijn wat jij nodig hebt. Een bevalling is loslaten en je overgeven aan je lijf en de natuur. Dit gaat het makkelijkst als je weet wat er in je lijf gebeurt. Deze kennis kun je vergaren door boeken te lezen of door een cursus te volgen. Weet je nog niet zo goed welk boek bij je past en of welke cursus? Vraag er naar tijdens het spreekuur en we denken graag met je mee!

Blog 15

Welkom lief meisje!

Negen maanden in de buik- negen maanden uit de buik.

Over 2 weken is het alweer 9 maanden geleden dat je ‘ter wereld’ kwam. En wat een mooie dag was dat! De maanden vooraf aan je geboorte lijken nu alweer zo lang geleden. En alle kwaaltjes die erbij hoorden, lijken nu peanuts. Maar het eerste trimester was een drama; ik was doodop en de hele dag misselijk. Geen succes met een peuter, werk en een huishouden. Gelukkig kreeg ik genoeg ondersteuning. En het feit dat de controles bij Lief Leven steeds goed waren en jij groeide als kool, deden al die kwaaltjes teniet. Ook scheelde het dat ik me thuis voelde bij de dames van Lief leven en dat ik iedere controle een feestje vond; we kregen je weer te zien! Het tweede trimester was genieten. Totdat zich in het laatste trimester bekkenklachten aandiende. Toen was het feest voorbij.

Behalve Simone en Mayke ontmoette ik ook Noor, de stagiaire. Samen bespraken we ons geboorteplan. We hoopten op een thuisbevalling met beval-bad, fijne muziek, geen pijnstilling, een rustige setting met papa, mijn moeder en de verloskundige. Niet teveel poespas. Ik weet nog dat ik heel vaak zei ‘misschien romantiseer ik alles wel’, maar Mayke en Simone gaven mij altijd terug dat dit ok was en dat het visualiseren van hoe ik het graag wilde, positief kon bijdragen. Dat gaf me veel vertrouwen. Toen ik in week 38 nog een controle had opstaan, riep Simone nog bij het weggaan; “ik zie je de volgende week maandag wel, want dan ben je precies 39 weken”. Onze zoon is ook precies op 39 weken geboren, dus we grapten hierom wat.

Maandag ochtend, precies 39 weken zwanger. In de ochtend kan ik gelukkig nog terecht bij de acupuncturist. De bekkenpijn is niet meer te doen. Traplopen gaat nauwelijks en wandelen al helemaal niet. Ik vraag de acupuncturist of de behandeling behalve pijndemping ook gericht kan worden op het opwekken van de bevalling, omdat ik ‘niet meer kan’. Na de behandeling ga ik thuis  even op bed liggen. En na 30 minuten breken mijn vliezen. Ohhhh jaaaaa, het gaat beginnen. Dit gevoel herken ik van de eerste bevalling. Daar mocht ik dus ook op 39 weken naar Lief Leven bellen en stond Simone ook snel bij ons op de stoep. Nu was ze er alleen sneller, want ze ging ervan uit dat het deze keer super snel zou gaan. Ik draaide en kreunde onder de douche de weeën weg. Ik was volledig vergeten hoe weeën voelde, maar bah, dit waren weeën. In de tussentijd zorgde papa dat ons stulpje klaar gemaakt werd om je te verwelkomen. Het bad moest opgepompt worden en gevuld. Hij is er maar druk mee geweest. De muziek ging aan, diffuser met een lekker geurtje. Ik zat op de kop van de tafel op een gymbal de weeën weg te puffen en een uur nadat we gebeld hadden was Simone er al. Ik weet nog dat ik zo gelukkig was om een vertrouwd gezicht te zien; wij gaan dit samen doen!! Noor was nog bezig met een andere bevalling, maar sloot ook snel aan. Mijn moeder kwam een half uur daarna binnen. Zo ons geboorte-team was compleet. Dit gaf zoveel rust!

Ondanks dat we toch met een handjevol mensen waren, was er een serene rust. Simone en Noor deden in stilte hun voorbereidingen, mijn moeder zat met haar haakwerk op de bank. Ik kon de volledige focus leggen op de weeën. En tussendoor konden we lekker kletsen. Ik vond het zowaar nog gezellig. Papa daarentegen heeft zich ze benen onder zijn lijf gelopen; drinken, ondersteunen, mijn rug masseren, badje op temperatuur houden, hapje, etc. Toen de weeën serieus werden stelde Simone voor om toch eens in het bad te gaan, zodat ik zou ontspannen. Aanvankelijk wilde ik niet, want ik had geen idee hoe lang de geboorte nog zou duren. Het bad was in mijn ogen mijn laatste redmiddel. Toch overtuigde ze me; ik kon er altijd weer uit en later weer in.

Meten hoever mijn ontsluiting was vond ik ok, echter wilde ik niet weten wat de uitslag hiervan was.  

Ik was bang dat ik hierdoor teleurgesteld zou worden en het dan mentaal zwaar zou vinden. Dus dat deed Simone helemaal goed. Ik ging het bad in. Wat was dat heerlijk, had ik veel eerder moeten doen! Ik ontspande. Maar opeens ging het snel. Was dit nu juist omdat ik ontspande? Jeetje, die weeën! Al die tijd zat iedereen nog lekker op zijn plek, alles was klaar, het was rustig. Alleen het water en papa, jij en ik. Jij maakte je klaar voor je komst, dat was duidelijk.

Langzaam verzamelde zich Noor en Simone rondom het bad en ik vroeg hoe lang het nog ging duren. Ik zou wel weten wanneer het lichaam er echt klaar voor was, zei Simone. ‘Heb vertrouwen’.

Dat heeft slechts enkele minuten geduurd, want ik wist: jij komt nu!

Ik kon me nog net in kruiphouding draaien en ging vervolgens persen. 2 persweeën later word jij ter wereld gelanceerd onder water. Je bent er!! Welkom lief meisje.

Ik houd je vast en we zitten nog lekker in het warme water. Je huilt niet direct, je bent wat beduusd van de lancering en het harde werken, maar verder ben je ook heel ontspannen en dichtbij.

Terwijl papa, jij en ik bijkomen en kennismaken met elkaar, maakt mijn moeder foto’s en zijn Simone en Noor druk in de weer. Mijn placenta heeft nog wat moeite om geboren te worden. Ik ben me nergens van bewust. Mijn taak zit erop, dacht ik nog. Wanneer het toch echt te lang gaat duren, bespreken we de mogelijkheden. Het ziekenhuis wordt ook genoemd. Daar zat ik niet op de wachten, maar wat moet, dat moet. We proberen het nog een laatste keer en dat lukt.

Ik zie de opluchting in ieders ogen. Blijkbaar was het spannender dan ik in de gaten had.

Nog steeds in alle rust worden de controles gedaan bij ons meisje en mij. Ik mag douchen, trek wat makkelijks aan en mag weer met je knuffelen. Wat een genot is dit. Het is ons gelukt; een thuisbevalling zoals we hoopten, in bad, zonder pijnstilling, in een rustige setting, met een prachtig geboorteteam om ons heen. Een droom als je het mij vraagt!

Vlak voor 5-en zijn de Simone en Noor klaar en lopen ze met hun bepakking naar buiten. Ik grap nog dat ze zo een prima dagdienst gedraaid hebben, zo van 9 tot 5 uur, op een maandag. Netjes binnen de tijd.

Opa bracht je grote broer terug naar huis, zodat ook jullie konden kennismaken. Ik had zin in Thais, dus dat werd bezorgd. Het voelde echt als een groot feest; fijne mensen om ons heen, jij eindelijk bij ons en lekker eten.

In de loop van de week kwamen Noor en Myrte nog vaker op visite om te kijken of alles goed ging. De begeleiding, het zien van steeds dezelfde gezichten en de nazorg hebben we als heel fijn ervaren.

Voor herhaling vatbaar.

Nu mogen we ondertussen alweer bijna 9 maanden van je genieten, al die maanden bij ons.

Wat zijn we daar dankbaar voor! Welkom lief meisje. Wat houden wij van jou.

25-1-2022

Blog 14

Simone vroeg me of ik mijn ervaringen van haar bevalling met jullie wil delen. Want een bevalling doen is 1, de bevalling van je collega mogen begeleiden is toch wel iets anders.

Voordat ik naar een bevalling ga, neem ik in de auto even alles in mijn hoofd door. Ik bedenk me wat ik allemaal in mijn auto heb zitten: mijn trauma tas met alle benodigdheden voor de bevalling, mijn “gewone” tas, waar onder andere mijn bloeddruk meter en de weegschaal voor de baby in zitten, en mijn doptone, om het hartje van de baby te luisteren. In mijn hoofd ga ik na wat er in het bevalplan staat (soms lees ik dat vlak voor ik vertrek nog even snel door). Ook bedenk ik me wat mogelijke risico’s zouden kunnen zijn en hoe ik daarop kan anticiperen.

Niet omdat ik bang ben voor de risico’s, maar omdat het me kan helpen snel en goed te handelen, als ik dat in mijn hoofd al eens heb gedaan.

Zo reed ik ook deze keer in de donkere nacht naar de bevalling. Ik was me bewust van hoe belangrijk het is en hoe mooi het is dat ik de geboorte van het kindje van Simone en Jordy mooi en fysiologisch kan laten verlopen. Aan de andere kant, dat is ook niet helemaal aan mij. De bevalling gaat zoals die gaat. Zolang ik dit proces goed bewaak, zijn we overgeleverd aan hoe het gaat.

Al die dingen gaan door me heen terwijl ik naar Simone rijdt.

Het verbaasd me niet dat de weeën nu goed op gang zijn gekomen. Ik was die week twee keer bij Simone geweest om haar te strippen. De eerste keer deed het wel iets, maar niet genoeg. De tweede keer was gisteravond. Ik zag aan Simones gezicht dat het dit keer serieuzer was en ik was ervan overtuigd dat de bevalling zou inzetten kort hierna. Eigenlijk zat ik op het telefoontje te wachten.

Bij aankomst is Simone in de woonkamer heel rustig de weeën weg aan het zuchten. De lampen zijn gedimd en er staat rustige muziek aan. Ik leg wat spulletjes klaar. En ik zie dat Simone het ondertussen prima redt. Ze is al wat in zichzelf gekeerd.

Ik luister het hartje van de baby. De hartslag is prima.

Een tijdje na binnenkomst vraag ik Simone of ze wilt dat ik meet hoeveel ontsluiting ze heeft. Ze twijfelt even, maar besluit het toch te willen. Ik toucheer haar terwijl ze in het bevalbad ligt: 3 centimenter ontsluiting heeft ze. En ze is al uren weeën aan het opvangen. Best een teleurstelling voor haar merk ik. Maar de ervaring heeft ons geleerd dat ontsluiting niet zoveel zegt. Want dat gaat nu eenmaal niet lineair. Het kan best zijn dat ze over een paar uur haar kindje in haar armen houdt. De “bubbel” van rust is even verdwenen. Maar gelukkig komt de focus weer terug. Simone zucht weer rustig haar weeën weg. Ze laat wel merken dat het pijnlijk is, maar ook dat het goed gaat. Af en toe luister ik het hartje. Verder zit ik op de bank. Ik doe niet zoveel, want ik merk dat het goed gaat. Dat mijn aanwezigheid goed is. En dat er verder nu niks nodig is.

In de vroege ochtend breken de vliezen spontaan. Snel schrijf ik de tijd op en kijk ik of ik kan zien of het vruchtwater helder is, dat is gelukkig zo. Ik luister het hartje van de baby, nog steeds goed. De weeën worden een stuk heftiger nu, omdat het hoofdje op de ontsluitingsrand drukt en niet meer de met vocht gevulde vliezen. Ik kan me goed voorstellen dat het in haar hoofd omgaat of pijnstilling misschien een optie zou zijn, want de pijn is ontzettend intens. Maar ze wilt dat niet, dat weet ik. Dus ik coach haar er doorheen. Ze kan dit en ze doet het super!

Een half uurtje nadat de vliezen gebroken zijn merkt ze dat ze drukgevoel krijgt tijdens de weeën. En snel daarna krijgt ze reflectoire persdrang. Ik help haar herinneren dat dit goed is, dat de baby er nu echt bijna aan komt. Bij reflectoire persdrang is het de baarmoeder zelf die de baby eruit perst. Het enige wat je hoeft te doen is hieraan toe geven, met je lichaam mee werken. Dat klinkt simpel, maar soms is dat best even schakelen.

Als de persdrang begint gaat het heel snel. Elke wee zie ik hoe Simone meer toegeeft aan de persdrang. Staand in bad is ze mee aan het duwen met haar lichaam. Ik blijf de hartslag in de gaten houden, verder doet Simone alles zelf.

Hoe lang ze precies heeft geperst,  dat weet ik niet. Na ongeveer een half uurtje persen wordt het hoofdje geboren. Ik hou mijn handen uit het water, want Simone weet precies wat ze doet. En de volgende wee wordt hun prachtige mannetje geboren, zwemmend komt hij in deze wereld. In de veilige handen van zijn eigen moeder! Wat is dit mooi.

Ik mocht getuige zijn van een prachtige geboorte. Een geboorte zoals ik die het liefst mee maak, in haar eigen omgeving en op de manier die zij graag wilde. En dan nog wel van zo’n bijzondere vrouw! Wat een prachtig vak hebben we toch. En wat een voorrecht dat ik hierbij mocht zijn.

19-1-2022

Blog 13

De kraamperiode: dat is een magische periode met regenbogen, glitters en eenhoorns toch? je zit op een roze wolk en een baby is alleen maar genieten! Tenminste, dat is wat veel mensen denken en verwachten. Wat we ook vaak horen: je hebt een gezonde baby, je mag absoluut niet klagen! In deze blog ga ik heel eerlijk zijn, dus als je graag nog even in je bubbel van regenbogen en eenhoorns wil blijven, lees dan vooral niet verder. Is die kraamperiode dan het ergste dat er is? Nee! Absoluut niet! Maar het is wel een periode met veel veranderingen, slaap te kort, herstel en gewenning. Het is de periode waarin je ten eerste je prachtige kindje gaat leren kennen en gaat starten met het schrijven van de handleiding van je baby. Deze handleiding zit er helaas niet bij dus bij elk huiltje, kreuntje en geluidje moet je gaan uitzoeken wat het betekent. Als je je baby dan niet getroost krijgt kan dit een gevoel van onmacht geven, dit is heel normaal. Weet dat als je je “lijstje” bent afgegaan het zomaar kan zijn dat je baby geborgenheid zoekt of prikkels aan het verwerken is, troosten is dan echt genoeg! Ik had vooral even tijd nodig om te wennen aan Maas. Uiteraard verzorg je je baby en doe je alles voor hem/haar maar ik moest in mijn hoofd even bevatten dat Maas ook echt bij mij hoorde. Ik was opeens iemands mama maar ik wist eigenlijk helemaal niet van wie. Ik heb de tijd genomen om Maas te leren kennen en nu voelt dat heel anders. Wat me geholpen heeft is de aanwezigheid van Jordy. Hij heeft 5 weken geboorteverlof gehad waardoor we Maas samen konden leren kennen. Ook heeft het er voor gezorgd dat ik elke dag mijn rustmoment kon pakken zodat ik de nachten beter aankon. Tot ongeveer 6 weken na de geboorte heeft Maas zich elke nacht om de 2 uur gemeld. Dit is pittig, maar accepteren dat dit nu eenmaal bij Maas paste heeft veel rust gebracht. Vaak wordt de nadruk gelegd op een baby die doorslaapt. Verrassing! Een baby hoort eigenlijk niet door te slapen en heeft in het begin vaak zijn dag- en nachtritme omgedraaid. Ze hebben even de tijd nodig om hier aan te wennen en dat is prima. Zodra je de druk voor jezelf weghaalt dat je baby moet doorslapen, geef je jezelf meer rust. Naast het wennen aan je baby ben je ook nog aan het herstellen van je bevalling. Afhankelijk van het verloop van je bevalling ben je meteen mobiel of heb je een paar dagen en soms weken nodig om te herstellen. Een keizersnede kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat je de eerste week bedrust nodig hebt, ook mag je voor een langere periode geen lichamelijk zware taken doen. Het herstel verloopt voor iedereen anders en geef jezelf en je lijf ook de tijd om te herstellen. Vraag hulp als je dit nodig hebt! Voeg aan dit hele verhaal nog eens wat hormonen toe en je hebt een perfect recept voor een emotionele rollercoaster! Wees dus niet teleurgesteld als die roze wolk ver buiten je bereik voelt, het is normaal. Een kraamweek verloopt dus echt met ups en downs en de transitie naar ouderschap heeft tijd nodig. Merk je dat er voor twee weken lang alleen maar downs zijn en geen ups? Trek aan de bel bij je huisarts of verloskundige, het kan zijn dat je een postnatale depressie hebt. Een baby krijgen is dus niet altijd genieten en om dit blog dan toch op een vrolijke noot te eindigen: Het is het allemaal waard! Dat lieve snoetje in de ochtend, het eerste lachje dat je van je baby krijgt. Het zijn allemaal momenten die de weegschaal naar de goede kant doen tippen.

11-1-2022

Blog 12

Vandaag neem ik jullie mee in de periode na de geboorte: de kraamweek. Vaak staat tijdens het eind van de zwangerschap maar 1 ding op de voorgrond, de bevalling. Hier bereid je je uitgebreid op voor en je bent hopelijk goed op de hoogte over wat je kunt verwachten en welke keuzes je allemaal kunt maken. De voorbereiding op de bevalling neemt echter vaak zoveel ruimte in beslag, vooral in je hoofd, dat de voorbereiding op wat daarna komt er vaak bij in schiet. Zo kun je je al voorbereiden op welke voeding je wil gaan geven aan je baby. Als je kunstvoeding wil gaan geven kun je je vast inlezen over de verschillende merken en welke voedingsstoffen hier in zitten voor je baby, zo kun je een bewuste keuze maken. Wil je borstvoeding gaan geven? Dan kun je je het beste goed voorbereiden. Ik heb er bijvoorbeeld voor gekozen om borstvoeding te geven en door mijn ervaring en opleiding wist ik waar ik aan begon. Het begin is namelijk niet gemakkelijk en het vergt tijd, rust en geduld om borstvoeding goed op gang te krijgen. Door je hier goed op voor te bereiden weet je wat je te wachten staat en wat normaal is. Dit geeft rust en zelfvertrouwen. Wat mij ook heel erg heeft geholpen is mijn partner meenemen in deze keuze. Voor mij was het vooral belangrijk dat Jordy achter de keuze voor borstvoeding stond en dat hij me ondersteunde waar nodig. Bij borstvoeding denken al veel mensen dat alle “last” dan automatisch op de schouders van de vrouw valt. Dit hoeft niet zo zijn! We hebben het als team opgepakt en zijn er samen voor gegaan. Zo heeft Jordy in het begin de luiers gedaan en ik het voeden. Omdat Maas zich elke 2 uur meldde voor de voeding, ook ’s nachts, zijn we uiteindelijk de taken anders gaan verdelen. Zo deed ik het eerste deel van de nacht voeden en luiers verschonen zodat Jordy kon slapen en het tweede deel van de nacht gaf Jordy een fles met afgekolfde melk en deed hij de luiers. Dan kon ik even slapen. De eerste weken heeft een baby nog niet echt een ritme en slapen ze vaak overdag langer dan ’s nachts. Ze hebben dan hun dag- nachtritme omgedraaid en dit heeft even tijd nodig. In het begin is het dus zowel met kunst- als met borstvoeding je “lot” accepteren. Wat precies het verschil is tussen kunst- en borstvoeding wordt in een later blog besproken. Je hebt je dus in de zwangerschap voorbereid op de voeding die je wil gaan geven en kunt zelfverzekerd en goed geïnformeerd deze periode starten. Naast de voeding kun je ook een bewuste keuze maken in de verzorgingsproducten die je voor je baby gebruikt. Dit begint al bij het kraampakket. Zo kun je kiezen voor het standaard kraampakket dat je soms van je verzekering vergoed krijgt maar je kunt ook kiezen voor een natuurlijk kraampakket. Dit kun je bestellen bij Dalalou. Hier zitten dezelfde producten in als het standaard kraampakket alleen zijn de producten allemaal op biologische basis. Verder zit er altijd een cordring in om de navel na de geboorte mee af te klemmen. In sommige standaard kraampakketten is de navelklem ook al vervangen door een cordring. Wil je graag dat de navel wordt afgeklemd met een cordring? Vraag dan even bij je verzekering na wat er in het pakket zit. Je kunt de cordring eventueel ook nog los bestellen. Denk je nu: een wattes ring? Je kunt er voor kiezen om na de geboorte de navelstreng af te laten klemmen en door te laten knippen (doe je dit niet dan spreek je van een lotus geboorte en blijft de placenta via de navelstreng met je kindje verbonden totdat de navelstreng vanzelf loslaat). Om de navelstreng af te klemmen werd standaard een blauwe plastic klem gebruikt, hier hebben ze nu een alternatief voor en dat is de cordring (er zijn nog meer alternatieven dus lees je goed in!). Hierdoor zit er een klein rubber ringetje om de navelstreng in plaats van een grote klem.

Wat verder je beleving van het kraambed kan beïnvloeden is de kraamverzorgster die in huis komt. Kraamzorg wordt bij voorkeur vóór 16 weken zwangerschap aangevraagd dus hier kun je al vroeg over nadenken. Bedenk goed wat je van een kraamverzorgster verwacht en vraag naar ervaringen van mensen die je kent. Zo heb je de “normale” kraamzorg maar ook natuurlijke kraamzorg. Lees je in over de verschillen en maak hierin een bewuste keuze. Verder kun je ervoor kiezen om je in te schrijven bij een kraamzorgbureau maar je kunt ook op zoek gaan naar een zzp-er.  Omdat er zoveel te vertellen valt over de kraamperiode en dit verhaal al aan de lange kant wordt, gaan we deze blog in meerdere delen opsplitsen. Zo gaan we het nog hebben over de vitaminen, de hielprik, luiers en nog veel meer!

4-1-2022

Welkom bij het eerste blog van het nieuwe jaar!

Allereerst natuurlijk voor iedereen de beste wensen, we hopen dat al jullie dromen dit jaar uit mogen komen en wensen iedereen natuurlijk een heel vruchtbaar jaar toe. Inmiddels is de eerste baby van dit jaar ook al weer geboren en deze is net als Maas in bad geboren. Twijfel je nou ook over een bad bevalling en weet je niet zo goed wat jij je er bij voor moet stellen? Lees dan vooral verder. Ik ga jullie namelijk meenemen in de voorbereidingen die wij getroffen hebben voor een bad bevalling thuis. We hebben in de praktijk twee bevalbaden te huur, hier hoefde ik dus verder niet naar op zoek te gaan. Naast het beval bad koop je nog een doos waar allemaal wegwerp spullen inzitten. Hierbij kun je denken aan de binnen hoes voor het bad ( het echte bad komt dus nooit in contact met water), de slang om het bad te vullen en weer leeg te laten, een dompelpomp om het bad weer leeg te laten, een onderzeil voor het bad en handschoenen voor de verloskundige. Het bad zelf ziet er zo uit:

Afbeelding met binnen, muur, vloer, betegeld

Automatisch gegenereerde beschrijving

Het bad is nog niet volledig vol met lucht omdat je anders de binnen hoes niet over het bad heen krijgt. De binnen hoes zit er op deze foto dus nog niet overheen. Zoals je ziet zitten er aan het bad op verschillende plekken handvatten zodat je ook makkelijk verschillende houdingen kunt aannemen. Ook is er gedacht aan hydratatie, er zit namelijk een bekerhouder in het bad. Verder zitten er bij het bad zelf koppelstukken voor op de kraan, zo is er voor elke kraan een koppelstuk aanwezig, hier hoef je dus niet zelf naar op zoek te gaan! Wel zo handig. Het bad is heel gemakkelijk op te zetten en eigenlijk binnen 10 minuten klaar om te vullen. Waar je verder over na moet denken bij een bad bevalling is een plek naast het bad waar je ook comfortabel kunt liggen. Dit is nodig voor als je na de bevalling uit bad gaat. Het is vaak te veel om op dat moment meteen de trap naar de slaapkamer op  te lopen bijvoorbeeld, daarom is het handig om ook een plek naast het bad te hebben. Voor ons was dit de bank. Hier hebben we plastic overheen gedaan en een waterdichte matrasbeschermer. Dat zag er bij ons zo uit:

Voorbeeld van afbeelding

Naast het bad stond bij ons de keukentafel zodat Myrthe ook haar spullen makkelijk bij de hand had. Handig om te weten, we zijn allemaal voorbereid op een bad bevalling, onze doptone is dan ook waterproof en we kunnen dus gewoon in bad naar het hartje van de baby luisteren. Na de bevalling is het bad weer makkelijk opgeruimd. Er zit dus een dompelpomp bij met een tuinslang, je kunt het bad dus makkelijk leeg laten lopen in een putje in de tuin of in het toilet. Als het bad leeg is haal je de binnen hoes er uit en deze gooi je weg. Het bad laat je vervolgens leeglopen en vouw je weer terug op zodat het in de rugzak past. Het lijkt in eerste instantie veel werk maar alles is zo gemaakt dat het heel makkelijk gaat. Heb je nog vragen over een bad bevalling of over het bad zelf, stel deze dan gerust op het spreekuur of laat een reactie achter op facebook of instagram.

21-12-2021

Blog 10

De bevalling was eindelijk begonnen! Ik realiseer me maar al te goed dat ik de 40 weken niet gehaald heb maar met al die voorweeën was ik heel blij dat het eindelijk had doorgezet. Het moment dat Myrthe thuis kwam zat ik vol in de weeën en ik had het zwaar, heel zwaar. Ik had van te voren een geboorteplan gemaakt en Jordy duidelijke instructies gegeven. Ik wilde alleen in bepaalde gevallen pijnstilling overwegen ( bij een langdurige bevalling bijvoorbeeld) maar het liefst wilde ik geen pijnstilling en thuis bevallen. Ik had dus van te voren gezegd dat als ik zou vragen om pijnstilling of het moeilijk had, dat Jordy mij moest coachen en mij moest helpen een manier te vinden om met de weeën om te gaan. Deze taak heeft hij heel serieus genomen en hij heeft precies gedaan wat ik op dat moment van hem nodig had. Deze blog is dus ook een kleine ode aan hem, hij is oprecht mijn rots in de branding geweest! Ik moest dus een manier vinden om de pijn op dat moment te accepteren en ontspanning te vinden. Hier heeft het warme water van het bad mij heel goed geholpen. Vooral om de ontspanning tussen de weeën door te vinden. Uiteindelijk heb ik met coaching van Jordy en tips van Myrthe mijn draai kunnen vinden en heb ik uren in het bad de weeën weggezucht. Bij elke wee probeerde ik ontspannen te blijven en zei ik tegen mezelf dat de wee juist goed was, en dat de pijn er hoorde te zijn. De pijn ging me verder helpen en door dit als een mantra in mijn hoofd te herhalen lukte het me om me niet meer tegen te pijn te verzetten. De bevallingshormonen kregen zo vrij spel en tussen de weeën door viel ik zelfs in slaap (lekker die endorfine, daar word je dus heel moe van!). Tussendoor werd de hartslag van onze kleine man door Myrthe in de gaten gehouden, hij deed het hartstikke goed en had geen last van de weeën. We konden dus voorlopig lekker thuis blijven. Op een gegeven moment heerste er een lange tijde totale rust in huis. Ik had vertrouwen in mijn lijf en vertrouwen in mezelf. De aanwezigheid van Myrthe zorgde voor de rust die ik nodig had. Ik kon alles loslaten en mijn lijf laten doen wat het moest doen. In de ochtend braken uiteindelijk vanzelf mijn vliezen. Altijd een spannend moment want de vraag is altijd: is het helder vruchtwater? En dat was het gelukkig! Myrthe controleerde de hartslag van de kleine en deze bleef hartstikke goed. En toen, kwam de volgende wee. Weg was mijn controle en weg was de rust. De intensiteit van de wee overviel me waardoor ik volledig uit mijn bubbel raakte. Myrthe vroeg of ik wilde weten hoeveel ontsluiting ik ondertussen had. Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om dit niet te laten beoordelen. Het maakte op dat moment niet uit. Als het 5 centimeter was geweest had ik een uur later volledige uitsluiting kunnen hebben en als het 9 centimeter was geweest had ik daar ook nog uren weeën mee weg kunnen zuchten. Ik besloot me op dat moment dus niet af te laten leiden door een inwendig onderzoek en mijn lijf te laten doen wat het tot dat moment heel goed had gedaan. Een beslissing vanuit vertrouwen, niet vanuit het rationele. Wat fijn om een verloskundige naast me te hebben die dat vertrouwen deelde en de keuze bij mij liet! Ondertussen was ik de controle dus volledig kwijt en probeerde ik deze terug te vinden, Jordy en Myrthe probeerde mij erdoorheen te coachen. Terwijl Jordy mij ondersteunde ging Myrthe alvast spullen klaarzetten en de kraamzorg bellen, zij had namelijk wel door hoe snel de bevalling ging. Ik daarentegen was me hier helemaal niet bewust van en vroeg me hardop af hoe ik dit in hemelsnaam vol moest gaan houden. Toen ik een paar weeën later beginnende persdrang kreeg had ik het nog steeds niet door……… totdat Myrthe zei: Simone, je kunt dit, je weet hoe ver je bent…… toen kwam de realisatie, ik moest poepen! ( dit roept elke vrouw die persdrang krijgt) Ik voelde mijn lijf duwen, er was geen houden meer aan. Bij de eerste paar weeën voelde ik nog niet zo veel gebeuren maar na een paar weeën voelde ik de kleine opeens een paar verdiepingen zakken! Te ver zakken! Dit moest ik even wegzuchten ( daar kwam dan toch even de verloskundige in mij naar boven, want we willen het hoofdje langzaam geboren laten worden). De volgende wee werd het hoofdje geboren en de wee daarop kwam onze zoon al zwemmend ter wereld. Ik haalde hem zelf uit het water en kon hem meteen lekker bij me pakken. Wat een ontzettend bijzonder moment en heel lastig om dit op papier te beschrijven. De mama’s en papa’s die dit al hebben mogen mee maken weten heel goed wat ik bedoel! Doordat ik tijdens de bevalling heb kunnen doen wat voor mij goed voelde kijk ik er met een heel goed gevoel op terug. De geboorte van onze Maas is voor ons de mooiste dag in ons leven en we hadden geen mooiere bevalling kunnen wensen. Ik wil dus iedereen op het hart drukken, als mama, als vrouw en als verloskundige: doe wat voor jou goed voelt en zorg dat je zorgverleners hebt die je hierin steunen!

In het volgende blog kunnen jullie lezen hoe we samen voor de optimale setting thuis gezorgd hebben om een fijne omgeving te creëren voor de bevalling.

14-12-2021

Blog 9

Voorweeën, wie ze bedacht heeft weet ik niet, maar het had niet gehoeven. Nadat we dus met beide benen op de grond waren gezet over het feit dat onze kleine man eigenlijk elk moment geboren kon worden begonnen ook de voorweeën. Eerst nog goed te doen en alleen vervelend. Maar een week voor de geboorte, vooral ’s nachts, ook pijnlijk. Elke ochtend had ik pijnlijke harde buiken die elke 5 minuten kwamen en 1 minuut aanhielden. Elke ochtend ging ik onder de douche voor verlichting en elke ochtend zwakte het weer af. Op woensdagavond gingen we nog bij Mayke langs omdat ik thuis mijn bloeddruk aan de hoge kant had gemeten ( zelfs als verloskundige kun je beter niet zelf dokteren, dus belde ik braaf mijn collega’s) gelukkig bleek alles goed te zijn maar Mayke zag wel dat mijn lijf zich klaar aan het maken was voor de bevalling. Ik bleek al 1 cm ontsluiting te hebben dus die kon niemand me meer afnemen. Waren die voorweeën toch niet helemaal voor niks geweest. Op zaterdag had het nog niet doorgezet dus vroeg ik Myrthe om te komen strippen. Bij strippen worden de vliezen los gewoeld van de baarmoedermond. Hierdoor krijgt je lijf een extra hormoon boost die er voor kan zorgen dat je weeën krijgt. Dit gebeurt echter alleen als je lijf en je baby er klaar voor zijn. Je moet het zien als de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen. Er zijn ook nog andere manieren om hiervoor te zorgen. Twee bewezen effectieve manieren zijn tepelstimulatie en seks. In sperma zit namelijk een stofje dat dezelfde werking heeft. Helaas deed de eerste keer strippen nog niet zo veel, mijn lijf was er klaarblijkelijk nog niet klaar voor. Toch voelde ik aan alles dat er niet meer veel nodig was om de weeën door te laten zetten. Myrthe kwam de dag erna nog een keer om te strippen. Ik voelde de weeën veranderen en steeds krachtiger worden. Weer ging ik onder de douche om te kijken of het daar weer van af zou zwakken. Dit was tot nu toe elke keer zo geweest dus voordat ik een feestje ging vieren dat het nu echt weeën waren, moest ik het zeker weten. Na een paar uur weeën opvangen onder de douche waren de weeën pijnlijker dan ze tot nu toe waren geweest. Het zat vooral in mijn rug en ik wilde niets liever dan een lekker warm bad. Ik had Jordy naar bed gestuurd in de hoop dat hij nog even kon slapen. Helaas heb ik hem daar na een uur weer uit gehaald zodat hij het bad kon gaan opzetten. Ik heb veel vrouwen horen zuchten van verlichting toen ze het warme water van het bad ingingen dus ik hoopte dat het voor mij ook verlichting zou geven. Gelukkig was dit zo! Wat voelt dat warme water heerlijk tussen de weeën door! Na 2 uur in het bad gingen de weeën onverminderd door. Ik vroeg Jordy het spoednummer te bellen en Myrthe nam de telefoon op. Ze kwam onze kant op om te komen ondersteunen. Ik was vooral benieuwd of het nu dan echt had doorgezet want als dit nog steeds voorweeën waren………Ik wilde dus graag thuis in bad bevallen, want daar voel ik me het prettigst en het meest op mijn gemak. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar voor het feit dat we in Nederland de keuze hebben om te bevallen waar we ons het prettigst voelen. Of dat nou het ziekenhuis is of thuis, overal is de zorgverlening op aangepast. Myrthe kwam dus bij ons thuis om de eerste controles te doen, ze controleerde het hartje van onze kleine man en voelde aan mijn buik om te kijken of hij er goed voor lag. Daarna beoordeelde ze hoeveel ontsluiting ik had, ik bleek 3 cm ontsluiting te hebben. De weeën hadden dus goed doorgezet en vanaf dat moment wisten we dat we onze kleine man heel snel gingen ontmoeten!! Hoe de rest van de bevalling is verlopen kunnen jullie lezen in het volgende blog!

7-12-2021

Blog 8

De bevalling.

Laten we beginnen bij het begin. Bij 36 weken 6 dagen had ik een gewone controle op de praktijk. Ik voelde me prima en was eigenlijk helemaal nog niet toe aan bevallen. Ik was hier ook eerlijk gezegd nog totaal niet mee bezig. Ook Jordy was nog druk op het werk en alles aan het afronden en nog niet echt bezig met het laatste stukje van de zwangerschap. Tijdens de controle was alles goed, behalve mijn bloeddruk. Shit! Als mijn bloeddruk echt te hoog is, en ik een zwangerschapsvergiftiging aan het ontwikkelen ben, dan wordt het heel snel omschakelen op vele vlakken. Met een hoge bloeddruk wil je namelijk niet afwachten en de kans is dan ook groot dat het nodig gaat zijn de baby eerder te halen. Uiteraard wilde we op geen enkele manier risico lopen met de gezondheid van onze kleine man maar ook niet met die van mij. Dat wat nodig ging zijn moesten we accepteren. Ik ging vanuit de praktijk samen met Jordy naar het ziekenhuis voor extra controles. Daar hebben ze bijvoorbeeld een half uur lang mijn bloeddruk gemeten om een beter beeld te krijgen van het verloop hier van. Verder hebben ze mijn urine onderzocht op de aanwezigheid van eiwitten, dit kan een symptoom zijn van een “zwangerschapsvergiftiging” en er is een hartfilmpje gemaakt. “zwangerschapsvergiftiging” staat hier overigens tussen aanhalingstekens omdat het in de volksmond zo bekend is. Het heeft echter niks met een vergiftiging te maken en beter is het om het een pre-eclampsie of HELLP te noemen. Dit zijn twee verschillende ziektebeelden waarbij hoge bloeddruk een symptoom is. Ze gingen dus onderzoeken of er bij mij spraken was van een pre-eclampsie of HELLP. Gelukkig was dit niet aan de orde en mocht ik daarna weer lekker naar huis. Waar we dus de dag begonnen waren in totale ontkenning van de aanstaande geboorte van onze zoon, waren we de dag geëindigd met het besef dat onze zoon vanaf nu elk moment geboren kon worden. Aangezien mijn bloeddruk wel aan de hoge kant bleef, zijn we deze goed gaan monitoren. Ik heb er verder voor gezorgd dat de “bouwstenen” voor een goede werking van de bloedvaten werden aangevuld. Hierbij moet je bijvoorbeeld denken aan magnesium, calcium, omega 3 en vit. D. Er is verder geen onderzoek gedaan naar de invloed van deze vitaminen en mineralen in relatie tot pre-eclampsie of HELLP. Maar een goede balans van alle “bouwstenen” is in alle opzichten een goede basis. Alsof mijn lijf meteen de boodschap begreep kreeg ik vanaf die dag ook last van voor weeën. Onze kleine man moest nog indalen en daar begon hij direct mee. Elke dag rommelde het in mijn buik en elke dag een beetje meer. Ik voelde dat mijn lichaam zich in alle opzichten klaar aan het maken was voor de bevalling en na de dag in het ziekenhuis was in mijn hoofd de knop ook om. De “ziekenhuis tas” stond klaar en thuis was alles gereed voor een bad bevalling………..

Volgende week dinsdag kun je verder lezen!

2-12-2021

Blog 7

Tips bij het schrijven van een geboorteplan

Misschien heb je weleens de vraag gekregen of je al een geboorteplan hebt geschreven. Een wat..? Hoe kun je een bevalling nou plannen, vraag je je misschien af. In dit blog leg ik je meer uit over wat een geboorteplan is en hoe zo’n plan jou kan helpen om met een goed gevoel terug te kijken op je bevalling.

Het geboorteplan

Een geboorteplan is een document waarin je jouw wensen en grenzen voor de bevalling op papier zet. Je schrijft de dingen die voor jou belangrijk zijn hierin op. Er zijn op internet veel formats te vinden die je kan gebruiken om een geboorteplan te schrijven. Op deze formats komen veel dingen standaard voorbij die goed zijn om over na te denken. Zo kan je bijvoorbeeld invullen waar je wilt bevallen (thuis of in het ziekenhuis), wie je bij de bevalling wilt hebben, hoe je denkt over pijnbestrijding en of je borst- of flesvoeding wilt gaan geven. Maar waarom zou je zo’n plan schrijven? Veel mensen hebben wel dingen die ze graag wel of niet zouden willen bij hun bevalling. Uit ervaring blijkt dat het lastig kan zijn om tijdens de bevalling te communiceren wat je graag zou willen, maar ook wat je helemaal niet zou willen. Als je een bevalplan hebt, staat dit al op papier. Het helpt je om tijdens de bevalling te focussen en in je cocon te blijven in plaats van uit te moeten leggen wat je op dat moment wilt. Vaak wordt een bevalplan in de zwangerschap besproken, of aan het begin van een bevalling. De cocon is namelijk heel belangrijk voor de juiste hormonen tijdens de bevalling. Het hormoon dat zorgt voor weeën, is oxytocine. Je lijf heeft een rustige omgeving nodig om in een goede oxytocine flow te komen. Externe factoren kunnen je makkelijk uit deze flow halen. Het is dus niet oké om tijdens je bevalling op te moeten komen voor waar jij op dat moment behoefte aan hebt en wat je belangrijk vindt, omdat het je uit de oxytocine flow kan halen. Dat kan zorgen voor de aanmaak van adrenaline. Dit is een hormoon dat vrijkomt bij stress en spanning. Adrenaline kan ervoor zorgen dat de weeën worden geremd omdat het de aanmaak van oxytocine en endorfine remt. Dat kan ervoor zorgen dat je in onrustige situaties ervaart dat je veel minder weeën hebt. Ik merk het bijvoorbeeld als ik een eerste visite doe bij een vrouw met weeën, dat de weeën stoppen zodra ik binnen ben. Ook zie ik het weleens bij vrouwen die tijdens de bevalling naar het ziekenhuis gaan. De onrust die vrouwen op zo’n moment kunnen ervaren, kan voor de aanmaak van adrenaline zorgen. Daardoor hebben ze dan minder weeën. Naast oxytocine is endorfine ontzettend belangrijk tijdens de bevalling. Het is namelijk een natuurlijke pijnstiller. Als je goed in de “flow” van je bevalling zit, helpt het je lichaam om endorfines aan te maken en om dus minder pijn te ervaren en hier beter mee om te gaan.

Praktische tips

En dan nu even de praktijk. Hoe schrijf je nu een goed geboorte plan? Wat kun je erin zetten?

– Bedenkt wat jou helpt om goed te ontspannen. Het is heel belangrijk dat je bevalt op de plek waar jij je veilig voelt, zodat je de juiste hormonen aan maakt. Je kan ontspannen van fijne muziek, etherische oliën, fijne mensen bij je bevalling en niet veel geluiden of onbekende mensen, fijn licht (zoutlamp, kaarsen), etc.

– Laat je zorgverlener weten hoe je normaal met pijn om gaat en wat je op dat moment nodig hebt. Keer je bijvoorbeeld in jezelf en wordt je het liefst met rust gelaten? Of heb je juist graag veel mensen om je heen om je te steunen. Realiseer je dat je zorgverlener ( vooral een onbekende in het ziekenhuis) niet in je hoofd kan kijken. Je helpt hen maar ook vooral jezelf door hier vooraf over te communiceren.

– Denk goed na over de rol van de partner tijdens de bevalling (dat kan ook een moeder zijn, vriendin, etc. Degene die jij erbij wilt hebben om jou te ondersteunen). Ligt die persoon van tevoren in over wat jij fijn vindt. Bijvoorbeeld wel of niet praten, wel of geen aanrakingen. Denk ook na over de hechting van de vader of andere moeder. Misschien wilt hij of zij wel de baby mee aanpakken op het moment dat de baby geboren wordt. Het is fijn om ook huid-op-huid contact te hebben na het gouden uurtje waarin de baby huid-op-huid contact met moeder heeft.

– Heb je wensen die anders zijn dan wat er in de protocollen van zorgverleners staat? Maak het tijdig bespreekbaar met je verloskundige of gynaecoloog. Het kan zijn dat je verloskundige tips heeft over hoe je een goed geboorteplan kan schrijven. Juist ook als je bevalt onder begeleiding van het ziekenhuis (denk aan: bevalhouding die jij fijn vind, ipv die de zorgverlener wilt, geen continu CTG, niet standaard elke 2 uur een vaginaal onderzoek, etc).

– Besef je heel goed dat een arts, verloskundige of andere behandelaar niks mag doen zonder jouw toestemming. Niemand kan voor jou bepalen welke handelingen jij toe laat. Je hebt zelf beschikking over je eigen lichaam en het is simpelweg niet toegestaan dat iemand hier tegenin gaat. Goede communicatie van jou naar de zorgverlener gaat je dus helpen om je grenzen aan te geven. Aan de andere kant: als je zorgverlener goed uitlegt wat de situatie is en waarom hij/zij bepaalde handelingen voorstelt, helpt dit jou om een goede keuze te maken in wat je wel of niet wilt.

– Het is bekend dat vrouwen die meer inspraak hebben in hun bevalling, meer tevreden terugkijken op hun bevalling. Ook als er tijdens de bevalling complicaties waren. Probeer dus echt te zorgen voor overleg tussen jou en je zorgverlener.

Sommige vrouwen vinden het heel fijn om een geboorte plan te hebben, andere vrouwen laten de bevalling op zich af komen en zetten niks op papier. Doe datgene waar jij je prettig bij voelt.

Mocht je zelf vragen of suggesties hebben over je eigen geboorteplan, maak het dan bespreekbaar met ons (of je eigen zorgverlener).

16-11-2021

Blog 6

We willen proberen om regelmatig op dinsdag een blog te posten. Soms over onze eigen belevenissen, zoals het verhaal van Simone haar zwangerschap. Maar ook over onderwerpen waarvan we geloven dat ze heel belangrijk zijn voor zwangere vrouwen.

Vandaag wil ik iets vertellen over gezamenlijke besluitvorming, oftewel “shared decision making”. Bij gezamenlijke besluitvorming ga je met je zorgverlener in gesprek om te kijken welke “behandeling” het beste bij jouw situatie en voorkeuren past. De zorgverlener zorgt ervoor dat jij genoeg informatie hebt om een weloverwogen keuze te maken voor de juiste zorg voor jou. Een veel gebruikt hulpmiddel hierbij is de BRAINS methode. Hierover hebben we al eerder gepost, dit kun je dus makkelijk nalezen op onze facebook of instagram pagina.

In de verloskunde is gezamenlijke besluitvorming heel belangrijk. Het zorgt ervoor dat jij meer invloed kan hebben over hoe jouw zwangerschap en bevalling verlopen. Daardoor kan je straks met meer tevredenheid terugkijken naar hoe je zwangerschap en bevalling zijn verlopen. Want je weet dat jij hier invloed op hebt uitgeoefend.

Als praktijk vinden we het heel fijn en belangrijk om met jou in gesprek te gaan hierover. De medische zorg bestaat uit heel veel protocollen die ervoor moeten zorgen dat de risico’s die je zou kunnen lopen, zo klein mogelijk zijn. Maar je bent veel meer dan een zwangerschap met eventueel bijhorend risico. Je bent een persoon vol met wensen en verlangens. Je weet zelf vaak goed wat je graag zou willen en wat je belangrijk vind.

We hechten als praktijk dan ook wel waarde aan protocollen, maar we proberen ze wel in het juiste perspectief te plaatsen. Het kan volgens ons niet zo zijn dat een protocol belangrijker is dan de keuze van een vrouw. Een zorgvraag die buiten de gebaande paden valt, noemen in de verloskunde een “zorgvraag buiten de richtlijn”. Als jij een zorgvraag buiten de richtlijn hebt, dan gaan we heel graag met je in gesprek hierover.

Wat voor ons belangrijk is, we zijn hier zelfs toe verplicht, is jou goed informeren over de voor- en nadelen die jouw keuze kan hebben. We moeten je eerlijke informatie geven waardoor jij een goede keuze kan maken. Ook is het onze plicht om goed op te schrijven dat we dit met jou bespreken en wat je keuze gaat zijn. We doen dit dus niet omdat we het niet met je eens zijn, of omdat we je proberen over te halen om voor “normale” zorg te kiezen, maar omdat we met elke zorgvraag zorgvuldig om willen gaan.

Door onze ervaring gaan we graag met jou het gesprek aan en kijken we hoe we de zorg voor jou veilig en prettig kunnen laten verlopen. We kunnen samen met jullie je geboorteplan bespreken en kijken hoe we daarbij kunnen zorgen dat het op een zo natuurlijk mogelijke manier verloopt.

Wist je dat wij tot nu toe alle drie, zowel Mayke als Myrthe als Simone, een zorgvraag buiten de richtlijn hadden? We begrijpen dus als geen ander dat je gevoel soms heel anders kan zijn dan hetgeen een protocol voorschrijft. Dus mocht jij een wens hebben omtrent je zwangerschap of bevalling, maak het vooral bespreekbaar met ons. We gaan graag met je het gesprek aan om je zo fijn en veilig mogelijke zorg te bieden.

09-11-2021

Blog 5

Voordat ik mijn blog begin wil ik jullie nog even wijzen op de super leuke winactie die loopt! Check onze facebook pagina en win een fotoshoot bij Sanne Kohl Fotografie. Ook als je kindje(s) al wat ouder zijn kun je gewoon mee doen!

De vorige keer vertelde ik jullie over mijn avontuur met de suikertest. Eerlijk gezegd was ik best nerveus geweest omdat ik geen held ben met bloedprikken ( ik weet het, ik ben verloskundige). Toch is het heel anders om iemand anders te prikken dan zelf geprikt te worden. Enfin, ik had de dag dus overleefd en het is me achteraf allemaal reuze meegevallen! Had ik me dus weer druk gemaakt om niks. Omdat mijn nuchtere waarde dus afwijkend was moest ik zelf mijn suikerwaardes gaan prikken thuis. Het kan namelijk zo zijn dat tijdens de suikertest de waarde eenmalig wat hoger was maar dat hij dat gewoonlijk niet is. Daarom ga je eerst thuis je suikerwaardes prikken om te kijken wat je suikergehalte gedurende de dag is. In eerste instantie bleef mijn nuchtere waarde aan de hoge kant. Hij moet onder de 5.3 zijn en ik zat telkens rond de 5.4 of 5.5. Ik ging alles proberen om deze waarde omlaag te krijgen. Ik at steeds minder koolhydraten en suikers in de hoop dat dit de waarde zou verlagen. Hoe vaker ik een verkeerde waarde prikte hoe meer stress dit opleverde. Dus ging ik nog minder koolhydraten eten. Helaas had het te veel minderen in koolhydraten het tegenovergestelde effect en daar is een hele logische verklaring voor! Uiteraard belde ik mijn collega Mayke, onze voedingsgoeroe. Zij vertelde me dat je lever suiker opslaat als voorraad en dat je lever in de ochtend een bepaalde hoeveelheid suiker loslaat om je energie te geven om je dag te beginnen. Hoe minder koolhydraten en suiker ik ging eten, hoe enthousiaster mijn lever dus in de ochtend suiker ging afgeven. Om dit aan te pakken ben ik in de avond weer meer koolhydraten gaan eten en in de ochtend vóór het prikken een stukje gaan wandelen. Voor mijn lijf was dit gelukkig voldoende om de suikerwaardes op een goed niveau te houden. Ik wil daarbij wel benadrukken dat dit voor mijn lijf gelukkig voldoende was, maar dit hoeft voor andere niet zo te zijn. Soms is je lijf door de zwangerschapshormonen zo van slag dat je je suikerwaardes niet onder controle krijgt met alleen andere voeding en meer beweging. Dan zal de internist insuline voorschrijven om je lijf te helpen bij het reguleren van de suikerwaardes. Dit is belangrijk voor je eigen gezondheid maar ook voor de gezondheid van je kindje. Voor mij was het belangrijk dat ik zeker wist dat ik er alles aan gedaan had om mijn lijf zonder medicatie de suikerwaardes goed te krijgen. Onze kleine man wordt vanaf het begin al groot geschat dus alles wat ik zelf kon doen om zijn groei te reguleren dat moest gebeuren. Voor mij was het dus best wel een stressvolle periode omdat ik telkens dacht het juiste te doen, waarvan achteraf bleek dat het het tegenovergestelde effect had. Gelukkig heb ik de suikers onder controle gekregen en is dat tot nu toe ook zo gebleven. Als jouw suikers ook afwijkend zijn, neem dan altijd laagdrempelig contact op met je diëtiste, voedingsdeskundige of een orthomoleculair therapeut. Zij kunnen je helpen om te kijken wat jouw lijf nodig heeft om de suikerwaardes goed te reguleren.

Mochten jullie aan mij nog vragen hebben, stuur dan een pm of laat een reactie achter op facebook of instagram! Zolang onze kleine man blijft zitten, kunnen jullie volgende week dinsdag mijn volgende blog verwachten!

02-11-2021

Blog 4

Feest! We hebben de 24 weken gehaald en alles gaat goed! Mijn buik begint goed te groeien en ik voel steeds meer getrappel in mijn buik. Wat een fijn en mooi gevoel is dat! Ik heb natuurlijk al heel veel kleintjes in de buik mogen voelen trappen bij andere mama’s, maar om dit zelf te mogen ervaren is heel bijzonder. Voor mij voelde de eerste beweging als een zenuwtrekje, je weet wel, alsof je oog of wenkbrauw een zenuwtrekje heeft. Alleen dan in mijn buik. Ik heb ook al de beschrijving van vlinders in de buik gehoord of het gevoel dat mieren aan de binnenkant van je buik kriebelen. Zit je nu zelf in de fase dat je bewegingen kunt gaan voelen? Het voelt dus voor iedereen anders en de een voelt de bewegingen al bij 15 weken en de ander pas bij 24 weken. Dit is allemaal heel normaal. Het verschilt per zwangerschap en per persoon. Ook kan het liggen aan de positie van de moederkoek in de buik. Als deze tegen je rug aan ligt kun je de bewegingen eerder voelen. Als de moederkoek tegen jouw buik aan ligt, heeft de baby als het ware een extra stootkussen en kan het dus langer duren voordat jij de bewegingen voelt. Als je je ongerust maakt omdat je de bewegingen nog niet voelt, schroom dan niet om contact op te nemen met je zorgverlener. Een keertje extra naar het hartje luisteren is een kleine moeite!

In mijn vorige blog vertelde ik al dat ik een indicatie had om extra onderzoek te doen naar zwangerschapsdiabetes. Bij zwangerschapsdiabetes is het zo dat de suikerregulatie in je lijf verstoord raakt door de zwangerschapshormonen. Het ene lichaam is daar gevoeliger voor dan het andere. Er zijn ook vooraf bestaande factoren die maken dat jouw lichaam er gevoeliger voor kan zijn. Denk hierbij bijvoorbeeld aan suikerziekte die in jouw directe familie voorkomt of het feit dat je in een eerdere zwangerschap al zwangerschapsdiabetes hebt gehad. Je kunt je hier dus op laten testen via een Orale Glucose Tolerantie Test, ofwel een OGTT. Er zijn ook nog andere testen beschikbaar maar aan deze test wordt de voorkeur gegeven. Ik heb mijn test in het Zuyderland gedaan en zal beschrijven hoe dat in zijn werk ging. Het kan zijn dat het in andere ziekenhuizen anders wordt gedaan. Maar het doel blijft hetzelfde.

Ik moest me vroeg in de ochtend nuchter melden in het ziekenhuis. Nuchter betekend dat je de avond van te voren vanaf ongeveer 22:00 geen eten meer mag en alleen nog water mag drinken.

Ik was op dat moment in de ochtend nog misselijk dus nuchter naar het ziekenhuis gaan was al een uitdaging op zich. Ik mocht na aankomst plaatsnemen in een kamertje met twee gezellige andere dames die ook de suikertest lieten doen. Het schept toch meteen een band als je hetzelfde lot ondergaat. Ook al ben ik verloskundige, ik ben geen held als ik zelf geprikt moet worden. Het eerste wat ze gedaan hebben is mijn suiker nuchter prikken, middels een vingerprik en uit een infuus dat ze voor die dag geprikt hebben. De vingerprik was in dit geval extra omdat ze met een onderzoek bezig zijn om te kijken of de vingerprik even betrouwbaar is als bloed uit de arm. Zo kunnen we in de toekomst wellicht het bloedprikken achterwege laten!  Na het bloedprikken kreeg ik een suikerdrankje met heel veel suiker er in. Het lijkt een beetje op pure aanlenglimonade drinken. Alleen dan zonder de aardbeiensmaak. Niet heel lekker, maar goed te doen! Een uur nadat ik mijn drankje op had moest ik opnieuw bloed laten prikken. Ook weer eerst de vingerprik en daarna hebben ze weer bloed uit het infuus gehaald. Dit wordt twee uur na het drinken van het drankje voor de laatste keer herhaald. Door het infuus hebben ze mij dus maar 1 keer hoeven prikken in plaats van 3x. Heel fijn!

Daarna moesten we nog een uurtje wachten op de uitslag. Bij mij was helaas de nuchtere waarde aan de hoge kant. Ik heb daarom een priksetje mee naar huis gekregen om thuis mijn suikerwaardes in de gaten te kunnen houden. Voor mij is de suikertest heel erg meegevallen, moet je nu binnenkort ook getest worden en zie je ertegenop? Stel je gerust al je vragen in een persoonlijk berichtje of bel je verloskundige. Hij of zij kan al je vragen beantwoorden en je wellicht wat meer gerust stellen.

Mijn nuchtere waardes waren thuis niet goed en dat maakte me erg onzeker. Ik ben toen eerst samen met Mayke aan de slag gegaan om te kijken hoe ik deze waardes kon verbeteren. Hoe ik dat heb aangepakt en wat het resultaat hiervan was kunnen jullie in mijn volgende blog lezen!

26-10-2021

Blog 3

Na het bloedverlies kropen de weken langzaam voorbij, elke week op controle gaan maakte elke week weer spannend. Het voordeel, we wisten al vroeg wat het geslacht was van ons kindje! De kans op een meisje werd elke week kleiner en uiteindelijk was het heel duidelijk dat we een klein mannetje zouden krijgen. Het resultaat: een hele trotse papa! Uiteraard hebben we dit gevierd met een hele kleine gender reveal. We wilden de aanstaande opa’s en oma’s en tantes en ooms op een leuke manier vertellen wat het geslacht van de kleine was. Dit hebben we gedaan met een taart.

Ons kleine mannetje groeide goed en de blauwe plek achter de moederkoek werd gelukkig niet groter! Met gepaste onzekerheid was het tijd voor de 20 weken echo. Als verloskundige was het natuurlijk heel bijzonder om dit zelf mee te maken. Omdat ik zelf met de echo opleiding bezig ben was het voor mij niet alleen als mama spannend en leuk maar ook als verloskundige. De echo hebben we laten maken bij het lichtpunt in Nuth, hier konden we ook op zaterdag terecht. Wel zo handig als je partner door de week werkt!

We werden fijn ontvangen en de echoscopiste ging welliswaar op een hoog tempo door alle structuren heen maar heeft alles heel fijn uitgelegd. Voor mij iets makkelijker te volgen dan voor mijn partner. De echoscopiste benoemde na elke lichaamsstructuur of het er normaal uitzag. Dit was heel fijn, maar maakte ook dat we elke stap zaten te wachten op die fijne woorden: dit ziet er normaal uit en grove afwijkingen zijn uitgesloten. We hebben er voor gekozen om de 20 weken echo op te laten nemen en hebben hem thuis nog een aantal keer samen met familie terug gekeken. Nu alles voor zover goed was voelde ik ook wat meer ruimte om dingen te gaan kopen. Dit had ik nog niet gedaan. Vanwege het bloedverlies en de daardoor verhoogde kans dat de zwangerschap alsnog mis kon gaan zijn we daar erg terughoudend in geweest. Na de 20 weken echo begon ik daar zelf meer rust in te krijgen en kon ik met een goed gevoel beginnen aan de babykamer. Kleurtjes voor op de muur uitzoeken en gordijnen uitzoeken. Het bedje en de commode hebben we tweedehands gekocht dus dit konden we ook meteen in elkaar zetten. De eerste kleertjes gingen de commode in en langzaam kwam het besef dat we ons nu echt konden gaan voorbereiden op de komst van onze kleine man.

vanwege een hogere kans op het ontwikkelen van zwangerschapsdiabetes had ik een indicatie om een suikertest te laten doen. Hoe dit is verlopen lees je in de volgende blog!

19-10-2021

Het is weer dinsdag, dus tijd voor een nieuwe blog!

Na onze miskraam waren we weer snel opnieuw zwanger. Wat een verrassing! Na de eerste weken in spanning te hebben afgewacht kregen we tijdens de eerste echo het verlossende woord, er was een kloppend hartje te zien. Het gaf een gevoel van opluchting, want zo ver waren we de vorige keer niet gekomen. Tegelijk met de opluchting kwam daar ook het gevoel van onzekerheid bij. Blijft dit wel goed gaan. De dagen tot aan de termijnecho kropen voorbij maar eindelijk was daar het moment. Ons kleintje was goed gegroeid en lag nog steeds mooi op schema. Er was nog altijd een mooi kloppend hartje te zien dus ook nu kon de onzekerheid weer een stapje verder naar de achtergrond worden geschoven. We kregen de counseling over de NIPT en de SEO en moesten samen gaan beslissen wat we hiermee wilden doen. Het bleek voor mij heel lastig om de informatie niet te zien als zorgverlener maar als aanstaande mama. Uiteindelijk is dit wel gelukt en hebben we hier samen als aanstaande papa en mama een weloverwogen beslissing in kunnen nemen. We hadden ondertussen alle stappen gezet die we moesten zetten en hadden nu ook de rust gevonden om iedereen in onze omgeving op de hoogte te brengen van onze zwangerschap. Een dag nadat we het bijna iedereen verteld hadden kregen we echter de schrik van ons leven.

Opeens verloor ik veel bloed en sloeg de onzekerheid weer hard toe. Het enige verschil met de miskraam was dat ik geen krampen had. Dit stelde me nog enigszins gerust omdat ik wist dat het bloedverlies dan ook een andere oorzaak kon hebben. We konden gelukkig meteen op de praktijk langsgaan om met de echo te kijken wat er aan de hand was. Het eerste beeld dat we zagen was een vrolijk bewegend kindje met een mooi kloppend hartje, wat waren we opgelucht! Het leek er op dat er ergens een bloedvat kapot was gegaan en dit zou met veel rust weer vanzelf genezen. Mijn lieve collega’s namen meteen de dienst van mij over en zo kon ik met mijn voetjes omhoog op de bank. Het bloedverlies werd minder dus we waren er weer geruster op. Midden in de nacht schrok ik echter wakker en verloor ik opnieuw veel bloed. Ook nu had ik geen krampen maar wilde ik wel graag weten waar het vandaan kwam. We hebben Myrthe toen gebeld en zij heeft voor ons een consult geregeld in het ziekenhuis. Uiteindelijk bleek ook hier onze kleine het gelukkig goed te doen! Op deze echo was goed te zien dat er een bloedvat achter de moederkoek kapot was gegaan. Om dit te laten genezen mocht ik niet meer werken totdat het bloedverlies helemaal gestopt was. Gelukkig namen mijn lieve collega’s alles van mij over en kon ik me concentreren op het herstel en de zwangerschap. Elke week werd er met de echo gekeken hoe het herstel vorderde en zagen we onze kleine man goed groeien. Waar voor een gezonde zwangerschap de mijlpaal van 24 weken al een grote mijlpaal is, was dat besef voor ons nog groter aanwezig. Elke stap die we mochten zetten voelde als een hele grote en wat waren we blij als de uitkomst elke keer weer positief was. Ook in deze situatie heeft mijn kennis me goed geholpen, doordat ik zelf kon beredeneren wat er mogelijk aan de hand kon zijn, kon ik de rust bewaren. Doch met gepaste onzekerheid konden we ons langzaam gaan verheugen op de 20 weken echo. Daarover vertel ik jullie in mijn volgende blog!

Houd elke dinsdag onze facebook pagina in de gaten voor een nieuwe update. Als jullie vragen hebben reageer dan op facebook of instagram. Je kunt ook altijd een privé berichtje sturen.

12-10-2021

Welkom bij mijn eerste blog! Leuk dat je mee leest.

Als verloskundige krijg ik vaak de vraag hoe het nu is om zelf zwanger te zijn. Uiteraard voelt dat heel bijzonder. Ik wil jullie graag meenemen in onze reis en hoe ik deze als verloskundige doormaak.  

Laten we dan ook bij het begin beginnen: Zwanger worden.

Zorgeloos zwanger worden is voor veel mensen vanzelfsprekend. Voor andere niet. Laat ik voorop stellen dat wij geen problemen hadden met zwanger worden en dat we ons daarom heel gelukkig prijzen. Dit is absoluut niet vanzelfsprekend en mocht je hier problemen mee ervaren schroom dan ook niet om een afspraak te maken bij je huisarts of verloskundige. In januari 2021 hadden wij de eerste positieve test in handen, een bijzonder moment. Onwetend was ik natuurlijk niet, in de dagelijkse praktijk zie ik hoe de natuur te werk gaat en dat we daar geen invloed op hebben. Ik wist dus heel goed dat een zwangerschap niet altijd een gezonde zwangerschap is. Bij de eerste echo leek ik minder ver zwanger te zijn dan verwacht. Iets dat “reken technisch” eigenlijk al vreemd was. Doordat ik braaf mijn cyclus bijhield in een app wist ik eigenlijk precies wanneer ik mijn eisprong had gehad. Toch zeggen we en zien we in de praktijk altijd dat de natuur onberekenbaar is en dat kan zowel positief als negatief uitwerken. Een week later hebben we opnieuw een echo gehad en bleek het vruchtzakje wel gegroeid, helaas zagen we nog steeds geen vruchtje zitten. De kans op een gezonde zwangerschap werd steeds kleiner maar niet onmogelijk, daarom besloten we twee weken te wachten met de volgende echo. Dan moest er een vruchtje zichtbaar zijn! Helaas bleek tijdens deze echo dat het niet goed zat en dat er spraken was van een lege vruchtzak of zoals ze dat in verloskundige taal noemen: een blighted ovum. Zoals ik zoveel mensen had verteld over de opties die er op zo een moment bestaan, kreeg ik deze informatie nu zelf. Ook grotendeels om mijn partner te informeren omdat hij natuurlijk niet wist wat er allemaal mogelijk was. Ik had drie opties, ik kon kiezen om de natuur haar gang te laten gaan en de miskraam vanzelf op gang te laten komen, ik kon kiezen voor medicatie om de miskraam op gang te laten komen of ik kon kiezen voor een curettage. Deze laatste betekend dat ze de baarmoeder in het ziekenhuis leegmaken op de operatiekamer. Iedere miskraam voelt voor iedereen anders dus gelukkig kan elk koppel kiezen voor het pad dat voor hen het beste voelt op dat moment. Voor mij voelde het goed om de natuur haar gang te laten gaan, ik had op dat moment vertrouwen in mijn lijf en voelde dit vertrouwen vooral ook omdat mijn lijf heel goed door had gehad dat het geen gezonde zwangerschap was en dan ook vroeg heeft ingegrepen. Uiteindelijk heeft het nog 3 weken geduurd voordat de miskraam op gang kwam en deze is verder zonder complicaties verlopen. In deze situatie heeft mijn kennis mij echt enorm geholpen en is het heel geruststellend geweest om te weten hoe vaak dit voorkomt. Ik wil dit verhaal dan ook met jullie delen om alle koppels die hier mee te maken hebben gehad te ondersteunen en te laten weten dat het eigenlijk even normaal is als een gezonde zwangerschap of bevalling. Het is de natuur en daar hoort een niet gezonde zwangerschap ook bij. Na de miskraam voelde ik me goed en wilde we heel graag opnieuw proberen. Wat we niet hadden kunnen en durven dromen was een positieve zwangerschapstest na 4 weken! Ik wist natuurlijk dat de kans de eerste cyclus na een miskraam iets groter was maar ik had nooit durven dromen dat dat voor ons ook zo zou zijn. Wat me meteen opviel was dat ik me veel anders voelde dan bij de eerste zwangerschap. Waar de eerste zwangerschap vooral de zelfbescherming de overhand voerde, voel het nu heel goed. Vanwege de onzekerheid bij de eerste zwangerschap kozen we er voor om bij 8 weken de 1e echo te doen. Uiteraard met klamme handjes en zenuwen lag ik op de onderzoeksbank, de klamme hand van Jordy in de mijne. Zou het goed zijn? Al vrij vlot zagen we het allermooiste wat je als verwachtende ouders kunt zien, een kloppend hartje.

(heb je een miskraam gehad en vind je het fijn om hierover te praten of merk je dat het jouw dagelijks leven nog beheerst, stuur dan een pm. We kunnen je altijd helpen om de juiste hulp in te schakelen)

17-3-2021

Noor gaat onze praktijk verlaten en heeft een nieuwe uitdaging gevonden in een ziekenhuis in Nijmegen. Wij bedanken haar voor haar goede zorgen het afgelopen jaar en wensen haar ontzettend veel succes in de toekomst.