Sinds 3 weken ben ik weer gestart met werken en was mijn verlof officieel ten einde. Dankzij de aanwezigheid van Britt, onze verloskundige in opleiding, had ik een rustige start. Omdat Britt binnenkort gaat afstuderen kon ze al veel zelf en had ze de ruimte ook nodig om zelfstandig te werken. Dit gaf mij de mogelijkheid om weer langzaam te wennen aan de oproepbaarheid in combinatie met Maas. Uiteraard hebben we al vroeg na gedacht over de opvang van Maas als we beide weer aan het werk waren. Dat is namelijk nog niet zo makkelijk als je onregelmatig werkt. Gelukkig hebben we allebei nog onze ouders die heel graag wilde oppassen en kon Jordy 1 dag ouderschapsverlof aanvragen. Hierdoor heb ik mijn handen vrij om voor jullie klaar staan!

Zelf was en ben ik nog steeds blij dat ik weer aan het werk ben. Doordat mijn verlof tijdens de lockdown viel hebben we weinig tot geen visite gehad en konden we ook nergens heen. Ik was dus wel toe aan een normaal ritme en weer sociale interactie met een volwassen persoon. Het kan zijn dat je dit zelf anders gaat voelen en dat je er nog helemaal niet aan toe bent om te gaan werken. Weet dat het allemaal normaal is en ook heel persoonlijk. Zorg dat je de momenten die je samen met je kindje hebt optimaal benut want het cliché is echt waar: ze groeien veel te snel dus geniet van elk moment. Probeer dit ook te doen als er voor je gevoel even niks te genieten valt. Als je bijvoorbeeld de deur uit wil en je baby het op een krijsen zet en het daarbovenop ook nog nodig vind om te moeten poepen. Zucht. Zodra Maas bij ons dan het aankleedkussen raakt begint hij hard te lachen, hij vind het fantastisch op het aankleedkussen en dan is het “zucht moment” van 5 minuten eerder al weer vergeten.

Borstvoeding en werken

Daarbij kom ik meteen op de volgende uitdaging: Kolven! Je hebt als vrouw zijnde recht om 25% van je werktijd te besteden aan het geven van borstvoeding of aan het kolven. Hierbij moet je werkgever een kolfruimte faciliteren die afsluitbaar is. Het toilet volstaat dus absoluut niet en het voorraadhok ook niet. Geef je dus borstvoeding en wil je gaan kolven als je gaat werken? Geef dit dan op tijd aan bij je werkgever zodat hij/zij de tijd heeft om een fatsoenlijke ruimte voor je te regelen. Als praktijkeigenaar ben ik dus mijn eigen werkgever en moet ik dit dus zelf regelen. Tijdens het spreekuur is dit natuurlijk geen probleem. Dan kan ik extra tijd inplannen zodat ik kan kolven. Tijdens een bevalling is dat wat lastiger! Tegenwoordig zijn er kolven die handsfree zijn ( maar echt handsfree, dus geen kabels meer!) Deze kun je opladen en in je bh stoppen. Zo kan ik dus heel gemakkelijk in de auto kolven als ik onderweg ben! Wel zo makkelijk.

Heb je vragen over je rechten als borstvoedende moeder? Stel ze dan op het spreekuur of kijk op https://www.lalecheleague.nl/borstvoeding-abc/artikel/256-borstvoeding-werken-en-de-wet

Negen maanden in de buik- negen maanden uit de buik.

Over 2 weken is het alweer 9 maanden geleden dat je ‘ter wereld’ kwam. En wat een mooie dag was dat! De maanden vooraf aan je geboorte lijken nu alweer zo lang geleden. En alle kwaaltjes die erbij hoorden, lijken nu peanuts. Maar het eerste trimester was een drama; ik was doodop en de hele dag misselijk. Geen succes met een peuter, werk en een huishouden. Gelukkig kreeg ik genoeg ondersteuning. En het feit dat de controles bij Lief Leven steeds goed waren en jij groeide als kool, deden al die kwaaltjes teniet. Ook scheelde het dat ik me thuis voelde bij de dames van Lief leven en dat ik iedere controle een feestje vond; we kregen je weer te zien! Het tweede trimester was genieten. Totdat zich in het laatste trimester bekkenklachten aandiende. Toen was het feest voorbij.

Behalve Simone en Mayke ontmoette ik ook Noor, de stagiaire. Samen bespraken we ons geboorteplan. We hoopten op een thuisbevalling met beval-bad, fijne muziek, geen pijnstilling, een rustige setting met papa, mijn moeder en de verloskundige. Niet teveel poespas. Ik weet nog dat ik heel vaak zei ‘misschien romantiseer ik alles wel’, maar Mayke en Simone gaven mij altijd terug dat dit ok was en dat het visualiseren van hoe ik het graag wilde, positief kon bijdragen. Dat gaf me veel vertrouwen. Toen ik in week 38 nog een controle had opstaan, riep Simone nog bij het weggaan; “ik zie je de volgende week maandag wel, want dan ben je precies 39 weken”. Onze zoon is ook precies op 39 weken geboren, dus we grapten hierom wat.

Maandag ochtend, precies 39 weken zwanger. In de ochtend kan ik gelukkig nog terecht bij de acupuncturist. De bekkenpijn is niet meer te doen. Traplopen gaat nauwelijks en wandelen al helemaal niet. Ik vraag de acupuncturist of de behandeling behalve pijndemping ook gericht kan worden op het opwekken van de bevalling, omdat ik ‘niet meer kan’. Na de behandeling ga ik thuis  even op bed liggen. En na 30 minuten breken mijn vliezen. Ohhhh jaaaaa, het gaat beginnen. Dit gevoel herken ik van de eerste bevalling. Daar mocht ik dus ook op 39 weken naar Lief Leven bellen en stond Simone ook snel bij ons op de stoep. Nu was ze er alleen sneller, want ze ging ervan uit dat het deze keer super snel zou gaan. Ik draaide en kreunde onder de douche de weeën weg. Ik was volledig vergeten hoe weeën voelde, maar bah, dit waren weeën. In de tussentijd zorgde papa dat ons stulpje klaar gemaakt werd om je te verwelkomen. Het bad moest opgepompt worden en gevuld. Hij is er maar druk mee geweest. De muziek ging aan, diffuser met een lekker geurtje. Ik zat op de kop van de tafel op een gymbal de weeën weg te puffen en een uur nadat we gebeld hadden was Simone er al. Ik weet nog dat ik zo gelukkig was om een vertrouwd gezicht te zien; wij gaan dit samen doen!! Noor was nog bezig met een andere bevalling, maar sloot ook snel aan. Mijn moeder kwam een half uur daarna binnen. Zo ons geboorte-team was compleet. Dit gaf zoveel rust!

Ondanks dat we toch met een handjevol mensen waren, was er een serene rust. Simone en Noor deden in stilte hun voorbereidingen, mijn moeder zat met haar haakwerk op de bank. Ik kon de volledige focus leggen op de weeën. En tussendoor konden we lekker kletsen. Ik vond het zowaar nog gezellig. Papa daarentegen heeft zich ze benen onder zijn lijf gelopen; drinken, ondersteunen, mijn rug masseren, badje op temperatuur houden, hapje, etc. Toen de weeën serieus werden stelde Simone voor om toch eens in het bad te gaan, zodat ik zou ontspannen. Aanvankelijk wilde ik niet, want ik had geen idee hoe lang de geboorte nog zou duren. Het bad was in mijn ogen mijn laatste redmiddel. Toch overtuigde ze me; ik kon er altijd weer uit en later weer in.

Meten hoever mijn ontsluiting was vond ik ok, echter wilde ik niet weten wat de uitslag hiervan was.  

Ik was bang dat ik hierdoor teleurgesteld zou worden en het dan mentaal zwaar zou vinden. Dus dat deed Simone helemaal goed. Ik ging het bad in. Wat was dat heerlijk, had ik veel eerder moeten doen! Ik ontspande. Maar opeens ging het snel. Was dit nu juist omdat ik ontspande? Jeetje, die weeën! Al die tijd zat iedereen nog lekker op zijn plek, alles was klaar, het was rustig. Alleen het water en papa, jij en ik. Jij maakte je klaar voor je komst, dat was duidelijk.

Langzaam verzamelde zich Noor en Simone rondom het bad en ik vroeg hoe lang het nog ging duren. Ik zou wel weten wanneer het lichaam er echt klaar voor was, zei Simone. ‘Heb vertrouwen’.

Dat heeft slechts enkele minuten geduurd, want ik wist: jij komt nu!

Ik kon me nog net in kruiphouding draaien en ging vervolgens persen. 2 persweeën later word jij ter wereld gelanceerd onder water. Je bent er!! Welkom lief meisje.

Ik houd je vast en we zitten nog lekker in het warme water. Je huilt niet direct, je bent wat beduusd van de lancering en het harde werken, maar verder ben je ook heel ontspannen en dichtbij.

Terwijl papa, jij en ik bijkomen en kennismaken met elkaar, maakt mijn moeder foto’s en zijn Simone en Noor druk in de weer. Mijn placenta heeft nog wat moeite om geboren te worden. Ik ben me nergens van bewust. Mijn taak zit erop, dacht ik nog. Wanneer het toch echt te lang gaat duren, bespreken we de mogelijkheden. Het ziekenhuis wordt ook genoemd. Daar zat ik niet op de wachten, maar wat moet, dat moet. We proberen het nog een laatste keer en dat lukt.

Ik zie de opluchting in ieders ogen. Blijkbaar was het spannender dan ik in de gaten had.

Nog steeds in alle rust worden de controles gedaan bij ons meisje en mij. Ik mag douchen, trek wat makkelijks aan en mag weer met je knuffelen. Wat een genot is dit. Het is ons gelukt; een thuisbevalling zoals we hoopten, in bad, zonder pijnstilling, in een rustige setting, met een prachtig geboorteteam om ons heen. Een droom als je het mij vraagt!

Vlak voor 5-en zijn de Simone en Noor klaar en lopen ze met hun bepakking naar buiten. Ik grap nog dat ze zo een prima dagdienst gedraaid hebben, zo van 9 tot 5 uur, op een maandag. Netjes binnen de tijd.

Opa bracht je grote broer terug naar huis, zodat ook jullie konden kennismaken. Ik had zin in Thais, dus dat werd bezorgd. Het voelde echt als een groot feest; fijne mensen om ons heen, jij eindelijk bij ons en lekker eten.

In de loop van de week kwamen Noor en Myrte nog vaker op visite om te kijken of alles goed ging. De begeleiding, het zien van steeds dezelfde gezichten en de nazorg hebben we als heel fijn ervaren.

Voor herhaling vatbaar.

Nu mogen we ondertussen alweer bijna 9 maanden van je genieten, al die maanden bij ons.

Wat zijn we daar dankbaar voor! Welkom lief meisje. Wat houden wij van jou.

Voordat ik naar een bevalling ga, neem ik in de auto even alles in mijn hoofd door. Ik bedenk me wat ik allemaal in mijn auto heb zitten: mijn trauma tas met alle benodigdheden voor de bevalling, mijn “gewone” tas, waar onder andere mijn bloeddruk meter en de weegschaal voor de baby in zitten, en mijn doptone, om het hartje van de baby te luisteren. In mijn hoofd ga ik na wat er in het bevalplan staat (soms lees ik dat vlak voor ik vertrek nog even snel door). Ook bedenk ik me wat mogelijke risico’s zouden kunnen zijn en hoe ik daarop kan anticiperen.

Niet omdat ik bang ben voor de risico’s, maar omdat het me kan helpen snel en goed te handelen, als ik dat in mijn hoofd al eens heb gedaan.

Zo reed ik ook deze keer in de donkere nacht naar de bevalling. Ik was me bewust van hoe belangrijk het is en hoe mooi het is dat ik de geboorte van het kindje van Simone en Jordy mooi en fysiologisch kan laten verlopen. Aan de andere kant, dat is ook niet helemaal aan mij. De bevalling gaat zoals die gaat. Zolang ik dit proces goed bewaak, zijn we overgeleverd aan hoe het gaat.

Al die dingen gaan door me heen terwijl ik naar Simone rijdt.

Het verbaast me niet dat de weeën nu goed op gang zijn gekomen. Ik was die week twee keer bij Simone geweest om haar te strippen. De eerste keer deed het wel iets, maar niet genoeg. De tweede keer was gisteravond. Ik zag aan Simones gezicht dat het dit keer serieuzer was en ik was ervan overtuigd dat de bevalling zou inzetten kort hierna. Eigenlijk zat ik op het telefoontje te wachten.

Bij aankomst is Simone in de woonkamer heel rustig de weeën weg aan het zuchten. De lampen zijn gedimd en er staat rustige muziek aan. Ik leg wat spulletjes klaar. En ik zie dat Simone het ondertussen prima redt. Ze is al wat in zichzelf gekeerd.

Ik luister het hartje van de baby. De hartslag is prima.

Een tijdje na binnenkomst vraag ik Simone of ze wilt dat ik meet hoeveel ontsluiting ze heeft. Ze twijfelt even, maar besluit het toch te willen. Ik toucheer haar terwijl ze in het bevalbad ligt: 3 centimenter ontsluiting heeft ze. En ze is al uren weeën aan het opvangen. Best een teleurstelling voor haar merk ik. Maar de ervaring heeft ons geleerd dat ontsluiting niet zoveel zegt. Want dat gaat nu eenmaal niet lineair. Het kan best zijn dat ze over een paar uur haar kindje in haar armen houdt. De “bubbel” van rust is even verdwenen. Maar gelukkig komt de focus weer terug. Simone zucht weer rustig haar weeën weg. Ze laat wel merken dat het pijnlijk is, maar ook dat het goed gaat. Af en toe luister ik het hartje. Verder zit ik op de bank. Ik doe niet zoveel, want ik merk dat het goed gaat. Dat mijn aanwezigheid goed is. En dat er verder nu niks nodig is.

In de vroege ochtend breken de vliezen spontaan. Snel schrijf ik de tijd op en kijk ik of ik kan zien of het vruchtwater helder is, dat is gelukkig zo. Ik luister het hartje van de baby, nog steeds goed. De weeën worden een stuk heftiger nu, omdat het hoofdje op de ontsluitingsrand drukt en niet meer de met vocht gevulde vliezen. Ik kan me goed voorstellen dat het in haar hoofd omgaat of pijnstilling misschien een optie zou zijn, want de pijn is ontzettend intens. Maar ze wilt dat niet, dat weet ik. Dus ik coach haar er doorheen. Ze kan dit en ze doet het super!

Een half uurtje nadat de vliezen gebroken zijn merkt ze dat ze drukgevoel krijgt tijdens de weeën. En snel daarna krijgt ze reflectoire persdrang. Ik help haar herinneren dat dit goed is, dat de baby er nu echt bijna aan komt. Bij reflectoire persdrang is het de baarmoeder zelf die de baby eruit perst. Het enige wat je hoeft te doen is hieraan toe geven, met je lichaam mee werken. Dat klinkt simpel, maar soms is dat best even schakelen.

Als de persdrang begint gaat het heel snel. Elke wee zie ik hoe Simone meer toegeeft aan de persdrang. Staand in bad is ze mee aan het duwen met haar lichaam. Ik blijf de hartslag in de gaten houden, verder doet Simone alles zelf.

Hoe lang ze precies heeft geperst,  dat weet ik niet. Na ongeveer een half uurtje persen wordt het hoofdje geboren. Ik hou mijn handen uit het water, want Simone weet precies wat ze doet. En de volgende wee wordt hun prachtige mannetje geboren, zwemmend komt hij in deze wereld. In de veilige handen van zijn eigen moeder! Wat is dit mooi.

Ik mocht getuige zijn van een prachtige geboorte. Een geboorte zoals ik die het liefst mee maak, in haar eigen omgeving en op de manier die zij graag wilde. En dan nog wel van zo’n bijzondere vrouw! Wat een prachtig vak hebben we toch. En wat een voorrecht dat ik hierbij mocht zijn.

Wat verder je beleving van het kraambed kan beïnvloeden is de kraamverzorgster die in huis komt. Kraamzorg wordt bij voorkeur vóór 16 weken zwangerschap aangevraagd dus hier kun je al vroeg over nadenken. Bedenk goed wat je van een kraamverzorgster verwacht en vraag naar ervaringen van mensen die je kent. Zo heb je de “normale” kraamzorg maar ook natuurlijke kraamzorg. Lees je in over de verschillen en maak hierin een bewuste keuze. Verder kun je ervoor kiezen om je in te schrijven bij een kraamzorgbureau maar je kunt ook op zoek gaan naar een zzp-er.  Omdat er zoveel te vertellen valt over de kraamperiode en dit verhaal al aan de lange kant wordt, gaan we deze blog in meerdere delen opsplitsen. Zo gaan we het nog hebben over de vitaminen, de hielprik, luiers en nog veel meer!

Allereerst natuurlijk voor iedereen de beste wensen, we hopen dat al jullie dromen dit jaar uit mogen komen en wensen iedereen natuurlijk een heel vruchtbaar jaar toe. Inmiddels is de eerste baby van dit jaar ook al weer geboren en deze is net als Maas in bad geboren. Twijfel je nou ook over een bad bevalling en weet je niet zo goed wat jij je er bij voor moet stellen? Lees dan vooral verder. Ik ga jullie namelijk meenemen in de voorbereidingen die wij getroffen hebben voor een bad bevalling thuis. We hebben in de praktijk twee bevalbaden te huur, hier hoefde ik dus verder niet naar op zoek te gaan. Naast het beval bad koop je nog een doos waar allemaal wegwerp spullen inzitten. Hierbij kun je denken aan de binnen hoes voor het bad ( het echte bad komt dus nooit in contact met water), de slang om het bad te vullen en weer leeg te laten, een dompelpomp om het bad weer leeg te laten, een onderzeil voor het bad en handschoenen voor de verloskundige. Het bad zelf ziet er zo uit:

Het bad is nog niet volledig vol met lucht omdat je anders de binnen hoes niet over het bad heen krijgt. De binnen hoes zit er op deze foto dus nog niet overheen. Zoals je ziet zitten er aan het bad op verschillende plekken handvatten zodat je ook makkelijk verschillende houdingen kunt aannemen. Ook is er gedacht aan hydratatie, er zit namelijk een bekerhouder in het bad. Verder zitten er bij het bad zelf koppelstukken voor op de kraan, zo is er voor elke kraan een koppelstuk aanwezig, hier hoef je dus niet zelf naar op zoek te gaan! Wel zo handig. Het bad is heel gemakkelijk op te zetten en eigenlijk binnen 10 minuten klaar om te vullen. Waar je verder over na moet denken bij een bad bevalling is een plek naast het bad waar je ook comfortabel kunt liggen. Dit is nodig voor als je na de bevalling uit bad gaat. Het is vaak te veel om op dat moment meteen de trap naar de slaapkamer op  te lopen bijvoorbeeld, daarom is het handig om ook een plek naast het bad te hebben. Voor ons was dit de bank. Hier hebben we plastic overheen gedaan en een waterdichte matrasbeschermer. Dat zag er bij ons zo uit:

Naast het bad stond bij ons de keukentafel zodat Myrthe ook haar spullen makkelijk bij de hand had. Handig om te weten, we zijn allemaal voorbereid op een bad bevalling, onze doptone is dan ook waterproof en we kunnen dus gewoon in bad naar het hartje van de baby luisteren. Na de bevalling is het bad weer makkelijk opgeruimd. Er zit dus een dompelpomp bij met een tuinslang, je kunt het bad dus makkelijk leeg laten lopen in een putje in de tuin of in het toilet. Als het bad leeg is haal je de binnen hoes er uit en deze gooi je weg. Het bad laat je vervolgens leeglopen en vouw je weer terug op zodat het in de rugzak past. Het lijkt in eerste instantie veel werk maar alles is zo gemaakt dat het heel makkelijk gaat. Heb je nog vragen over een bad bevalling of over het bad zelf, stel deze dan gerust op het spreekuur of laat een reactie achter op facebook of instagram.

In het volgende blog kunnen jullie lezen hoe we samen voor de optimale setting thuis gezorgd hebben om een fijne omgeving te creëren voor de bevalling.

Volgende week dinsdag kun je verder lezen!

De vorige keer vertelde ik jullie over mijn avontuur met de suikertest. Eerlijk gezegd was ik best nerveus geweest omdat ik geen held ben met bloedprikken ( ik weet het, ik ben verloskundige). Toch is het heel anders om iemand anders te prikken dan zelf geprikt te worden. Enfin, ik had de dag dus overleefd en het is me achteraf allemaal reuze meegevallen! Had ik me dus weer druk gemaakt om niks. Omdat mijn nuchtere waarde dus afwijkend was moest ik zelf mijn suikerwaardes gaan prikken thuis. Het kan namelijk zo zijn dat tijdens de suikertest de waarde eenmalig wat hoger was maar dat hij dat gewoonlijk niet is. Daarom ga je eerst thuis je suikerwaardes prikken om te kijken wat je suikergehalte gedurende de dag is. In eerste instantie bleef mijn nuchtere waarde aan de hoge kant. Hij moet onder de 5.3 zijn en ik zat telkens rond de 5.4 of 5.5. Ik ging alles proberen om deze waarde omlaag te krijgen. Ik at steeds minder koolhydraten en suikers in de hoop dat dit de waarde zou verlagen. Hoe vaker ik een verkeerde waarde prikte hoe meer stress dit opleverde. Dus ging ik nog minder koolhydraten eten. Helaas had het te veel minderen in koolhydraten het tegenovergestelde effect en daar is een hele logische verklaring voor! Uiteraard belde ik mijn collega Mayke, onze voedingsgoeroe. Zij vertelde me dat je lever suiker opslaat als voorraad en dat je lever in de ochtend een bepaalde hoeveelheid suiker loslaat om je energie te geven om je dag te beginnen. Hoe minder koolhydraten en suiker ik ging eten, hoe enthousiaster mijn lever dus in de ochtend suiker ging afgeven. Om dit aan te pakken ben ik in de avond weer meer koolhydraten gaan eten en in de ochtend vóór het prikken een stukje gaan wandelen. Voor mijn lijf was dit gelukkig voldoende om de suikerwaardes op een goed niveau te houden. Ik wil daarbij wel benadrukken dat dit voor mijn lijf gelukkig voldoende was, maar dit hoeft voor andere niet zo te zijn. Soms is je lijf door de zwangerschapshormonen zo van slag dat je je suikerwaardes niet onder controle krijgt met alleen andere voeding en meer beweging. Dan zal de internist insuline voorschrijven om je lijf te helpen bij het reguleren van de suikerwaardes. Dit is belangrijk voor je eigen gezondheid maar ook voor de gezondheid van je kindje. Voor mij was het belangrijk dat ik zeker wist dat ik er alles aan gedaan had om mijn lijf zonder medicatie de suikerwaardes goed te krijgen. Onze kleine man wordt vanaf het begin al groot geschat dus alles wat ik zelf kon doen om zijn groei te reguleren dat moest gebeuren. Voor mij was het dus best wel een stressvolle periode omdat ik telkens dacht het juiste te doen, waarvan achteraf bleek dat het het tegenovergestelde effect had. Gelukkig heb ik de suikers onder controle gekregen en is dat tot nu toe ook zo gebleven. Als jouw suikers ook afwijkend zijn, neem dan altijd laagdrempelig contact op met je diëtiste, voedingsdeskundige of een orthomoleculair therapeut. Zij kunnen je helpen om te kijken wat jouw lijf nodig heeft om de suikerwaardes goed te reguleren.

Mochten jullie aan mij nog vragen hebben, stuur dan een pm of laat een reactie achter op facebook of instagram! Zolang onze kleine man blijft zitten, kunnen jullie volgende week dinsdag mijn volgende blog verwachten!